Stratenvegers

Vroeger... toen alles nog mooi was en beter was, waren er in de straat rond een uur of tien in de ochtend Italiaanse stratenvegers. Met een driewieler en een wilgentenen bezem stroopten de oude mannen de straten van een laag herfst uitwerpselen. Ze floten een melodietje dat je kende uit oude spaghetti westerns en als ze je zagen dan maakte ze met een zwaar Italiaans accent een praatje met je. Heel even, we keken, we merkten ze op en voor je het wist, waren ze weg.

Tja, tegenwoordig heb je ex-gevangene die de straten vegen. Niet met een schattig Harry Potter bezempje maar met een herrieblazer en het liefst zo vroeg mogelijk. Laatst bijvoorbeeld werden we om kwart over zeven opgeschrikt door zo’n idioot. En vroeg in de ochtend klinkt alles harder dan hard. We dachten, wat is dit? Is het een trein, een vliegtuig, een kernproef misschien? Nee. Het was een stratenveger met een Boeing 747 motor op zijn rug.

Hij vloot vast wel een mooi melodietje, maar geen hond die het hoort. Ik denk dat als er een ambulance voorbij rijdt, of brandweer of zelfs een luchtalarm afgaat, niemand het zal horen binnen een straal van vijf kilometer.

Wat moest ik doen? Ik was al wakker, ik had al gedoucht, maar mijn vrouw en kind niet. Ze schrokken wakker en mijn dochter huilde hard. Da's nog eens lekker wakker worden. Ik troostte mijn dochter en bracht haar naar haar moeder. Ik zat vol adrenaline en keek uit het raam om te zien waar het kwaad vandaan kwam, maar ik kon niemand zien, ik hoorde wel, maar zag niemand. Ik zag alleen blaadjes de lucht in vliegen richting de weg.

Ik gaf mijn dochter een kus, ik pakte mijn tas, mijn sleutels en ging de deur uit, naar mijn werk. Ik zag hem en het beeld klopte precies. Het was een grote man die ze in de gevangenis vast ‘Bubba’ noemde en daar waarschijnlijk ook heel veel ‘bitches’ had. We hadden even een momentje van oogcontact, even hoorde ik de mondharmonica uit Once Upon a Time in the West, onze handen langs onze heupen, wie trekt als eerste zijn wapen, wie is sneller, wie schiet? En dan 'kling'

Mijn sleutels vielen op de grond. Ik pakte ze op en de herrieblazer draaide zich om.

Hij liep precies in de richting van mijn auto en blies de blaadjes onder de auto's vandaan. Ik liep hem snel achterna tot ik anderhalve meter achter hem stond en ik heb hem toen vijftien seconden lang he-le-maal verrot uitgescholden. Hij had wat moeten terug zeggen, die mafkees, dan had ik hem ook nog kapot geslagen.

Oké, oké, oké! Hij hoorde me niet. Maar als die vliegtuig motor uit stond had ik er ook wat van gezegd. Alleen niet vijftien seconden lang en zeker niet op anderhalve meter.