Maandagochtend

Je hebt soms van die dagen...

Vandaag bijvoorbeeld, maandag, in de ochtend, half negen geweest en er zijn maar drie personen binnen. Raar, omdat er negen werknemers zijn.

De baas was er niet, maar die had zich keurig op tijd afgemeld. Het hoofd van de expeditie was al vroeg aanwezig, de assistente van Ronald was ook vroeg aanwezig en ik, de excuusallochtoon, was net op tijd. Ten minste ik was op tijd, want voor de rest niemand. Kwart voor negen en nog niemand van de afwezigen heeft gebeld of gemaild of op wat voor manier dan ook een teken van leven gegeven.

Dan komt er een aankakken.
Op de vraag waarom hij niet heeft gebeld krijg ik als antwoord dat hij ‘maar’ een kwartiertje te laat is.

Tja... Wat moet je zeggen. Ik ben zijn baas niet, dus mijn bek houden lijkt me verstandig.

Dan gaat de telefoon over. Ziekmelding. En ik moet zeggen; vóór de telefoon ging wist ik dat deze persoon zich ziek zou melden. Waarom? Als deze persoon zich ziek meldt dan is dat zo goed als ALTIJD op maandag. Waarom? Twee woorden: Weekend. Alcohol.

Dan komt er weer een.
“Verslapen?”
“Nee, Polikliniek”
“Aahh, en dat wist je pas vanochtend?”
“Nee, was er al om acht uur, duurde langer dan verwacht.”
“Aaahh, telefoon stuk?”

Negen uur. Weer een ziekmelding. Na een week van zeuren over lichamelijke klachten, was dit ook wel te verwachten.

Tien over negen. Weer komt er een binnen.
“Morgen”
“Goedemiddag,” reageer ik treiterend. “weer eens verslapen?”
Hij negeert mijn vraag, doet “brrrr” als gebaar dat hij het koud heeft en loopt naar beneden.

Tja... Daar werk ik, lieve blogleeskindertjes

Godsamme lazerus!

Het zal niemand verwonderen dat ik niet op Wall Street werk.