Als ik in Marokko ben dan wil ik ook altijd naar mijn geboortedorp. Ik hou van mijn geboortedorp. Het is voor mij een bijna mythische plaats. Vroeger, toen de wegen nog niet zo goed waren, deed je er gemakkelijk 6 uur over. Tegenwoordig een uur of 3, dat wil zeggen; als je normaal rijdt... Maar ja, ik ga met mijn broer, en mijn broer vertelt vlak voor we ergens naar toe gaan altijd hetzelfde verhaal: "We gaan gewoon rustig rijden, Oke! We hebben geen
haast, gewoon rustig rijden! Nee, gewoon rustig, we zijn op
vakantie, alle tijd, dus gewoon rustig rijden" En anderhalf uur later kom je aan en stap je uit en zie je dat er rook uit de banden komt.
Zo is mijn broer, de bedoelingen zijn vooraf altijd goed, hij wil echt rustig rijden, maar hij kan er niet tegen als er iemand voor hem rijdt die in zijn ogen niet hard genoeg gaat. Dan komt de drang om in te halen. Zo kan hij ook niet tegen warmte. En daar heeft hij een simpele oplossing voor, namelijk: airco. En dan niet zomaar airco, nee volle kracht Mister Freeze airco. In de auto staat de airco altijd keihard te blazen, maakt niet uit hoe warm of koud het is buiten. In Spanje zakte de temperatuur op een gegeven moment naar 13 graden, ik kijk in de binnenspiegel en zie dat hij een vest met lange mouwen aan heeft en dat zijn vrouw een heel deken over zich heen heeft getrokken.. Ik denk ja, doe dan gewoon de airco uit, wat is jouw probleem?
Zo is mijn broer, de bedoelingen zijn vooraf altijd goed, hij wil echt rustig rijden, maar hij kan er niet tegen als er iemand voor hem rijdt die in zijn ogen niet hard genoeg gaat. Dan komt de drang om in te halen. Zo kan hij ook niet tegen warmte. En daar heeft hij een simpele oplossing voor, namelijk: airco. En dan niet zomaar airco, nee volle kracht Mister Freeze airco. In de auto staat de airco altijd keihard te blazen, maakt niet uit hoe warm of koud het is buiten. In Spanje zakte de temperatuur op een gegeven moment naar 13 graden, ik kijk in de binnenspiegel en zie dat hij een vest met lange mouwen aan heeft en dat zijn vrouw een heel deken over zich heen heeft getrokken.. Ik denk ja, doe dan gewoon de airco uit, wat is jouw probleem?
Dus ik was van plan om voor het eerst tijdens mijn verblijf in Marokko mijn schoenen aan te trekken, want we gaan met de auto van mijn broer, en hij rijdt. Maar ik ben zo geacclimatiseerd dat ik mijn schoenen gewoon vergeet, dus is het heel veel bewegen in de auto om te voorkomen dat mijn tenen er vanaf vriezen. Na anderhalf uur mezelf kunstmatig in leven houden komen we aan bij de plaatselijke markt, genaamd 'sebt'. Hier wachten mijn oude wijze broer en zijn twee zonen op ons. Zij leven hier. Een van zijn zonen heeft een pick-up en daarmee gaan we straks echt de bergen in naar het ouwe huis. Dat is ongeveer een uur stapvoets rijden. Aangezien het heen en weer rijden met de pick-up werk is voor mijn neef, wachten we tot de pick-up vol zit met mensen die mee naar boven willen. Iedereen betaalt z'n plek.
Nu we toch moesten wachten besloten we even een rondje te doen op de markt. Dit is een markt die voornamelijk bezocht wordt door de bewoners van de omringende dorpen. Iedereen kent elkaar. Als je ze ziet dan denk je dat het allemaal zwervers zijn. Sterker nog, ik denk dat de gemiddelde zwerver in Nederland er beter uitziet dan de locals hier. Maar laat je niet misleiden door hun armoedige uiterlijk, dat zegt niks over hun vermogen, want sommige hebben meer huizen dan tanden kan ik je zeggen. En dat komt vooral door de muntplanten, de 'grote muntplanten' welteverstaan...
Met 7 personen gaan we rijden. Mijn 'Hollandse' broer zit
binnen, ik zit samen met mijn oude wijze Marokkaanse broer en de rest in de open laadbak. Daar had ik nadrukkelijk om gevraagd. Ik weet hoe de weg
naar boven is, en mocht er iets gebeuren, bijvoorbeeld een glijpartij waardoor de auto honderd meter naar
beneden stort en alle passagiers op slag dood zijn, dan kan ik er nog snel uitspringen. Dat was het idee erachter. En
dat zei ik ook gewoon tegen mijn medepassagiers. Ze vonden het erg grappig dat ik toegaf dat ik bang was. En wie ben ik om de gezellige en ontspannen sfeer te verpesten door me stoerder voor te doen? Dus hield ik me stevig vast en bij elke bobbel in de weg zei ik hardop de shahada.
Ik dikte mijn angst aan voor de lach, want zo ben ik; alles voor de humor. Maar even serieus, hoe kan je niet bang zijn? Ik weet dat de chauffeur zijn rijbewijs niet op een normale manier heeft gehaald zoals wij dat doen middels tientallen rijlessen, gevolgd door een theorie- en praktijkexamen. Ik denk dat ze hier hooguit tientallen minuten les krijgen van de plaatselijke rijinstructeur die tevens kapper, tandarts en makelaar is. Dat als je de auto aan het rijden krijgt, vooruit en achteruit, zonder dat de auto uitvalt, naar beneden stort of iemand doodrijdt dan ben je geslaagd. En daar moet ik dan een uur mee de bergen in over een onverharde weg niet breder dan 3 meter en een afgrond waar een vogel hoogtevrees van krijgt? Dus laat ze maar lachen, dacht ik. Een verkeerd bochtje and I'm jumping the fuck out.
Maar we komen heelhuids aan bij het huis van mijn geboortedorp. Het is laat in de middag, we begroeten de familie en gaan het huis in. En dat voelt goed. Het is een tijdje geleden dat ik er ben geweest. De baby's van toen zijn nu rondrennende kinderen geworden, de tieners van toen zijn nu volwassen mannen en jonge dames geworden. Ik ben blij dat ik er ben. Het is altijd leuk als je ergens binnenkomt en mensen oprecht blij zijn je te zien. Na een uurtje bijkomen van de rit en bijpraten, gaan we naar buiten om een rondje te doen. We gaan langs bij de moskee die mijn vader heeft laten bouwen, naar de waterput die mijn moeder heeft laten graven, we zien mensen aan het werk op het land, we zien dieren vrij rondlopen. En overal mensen die even een praatje komen maken.
Ken je dat, dat je met een groepje mensen staat te praten en dat je even je blik naar iemand werpt en ziet dat diegene al naar je kijkt? En dat je dan wegkijkt en 3 seconden later weer kijkt en ziet dat ie nog steeds naar je kijkt? En dat je dan weer snel wegkijkt en zo lang mogelijk probeert vol te houden om niet te kijken en dat je dan toch weer kijkt en ziet dat ie je nog steeds zit aan te kijken? Ja, dat doen ze hier. Heel vaak. Als het een vrouw was dan zou ik me al ongemakkelijk voelen, maar dit was een dude. Gozer, kijk even ergens ander alsjeblieft, je maakt me bang.
Na een paar uur rond gehangen te hebben in de omgeving komen we weer terug in het ouderlijke huis. Er wordt eten voor ons gemaakt en het ruikt heerlijk. Thee op tafel en praten over onderwerpen die in de stad ook vaak de revue passeren: Wk voetbal; suikerziekte en het wonderlijke paradijs dat Europa heet. Want zo zien ze het. Je kan zeggen wat je wilt maar je krijgt het er niet bij ze in dat het leven in Europa ook moeilijk kan zijn. En ik doe niet eens moeite meer. Ik pest liever mijn neef en zeg tegen hem dat hij niet meer tegen me moet praten omdat hij voor Brazilië was tijdens het WK. Want hoezo Brazilië, vraag ik, waarom niet Nederland, je familie woont daar. "Ja maar Brazilië is goed en het is niet zo dat ik in Nederland een vrouw heb ofzo".. BAM! Dat was het 'waarom heb je geen vrouw voor me uit Nederland geregeld' verwijt. Dat hoor ik altijd in het dorp, alsof ik een pooier ben die allemaal vrouwen klaar heeft staan.
Aan het einde van de avond maken we onze plekken gereed om te gaan slapen. Ik heb een heel kamer voor mezelf, wat ik wel prettig vind en tegelijk beangstigend. Het zijn de bergen van Marokko. Behalve kakkerlakken en spinnen heb je hier gewoon slangen. Het is dat met het licht aan slapen niet zo lekker slaapt anders had ik dat best gedaan. Zo kan ik tenminste zien of er een slang op me afkomt. Maar nee, dus moest ik het doen met mijn iPhone die nog maar 13 procent batterij had. En zo bleef ik net als Tom Hanks in Cast Away met mijn telefoon spelen tot ie uitviel en alles helemaal zwart werd en ik mijn hand die 5 centimeter van mijn gezicht was niet eens meer kon zien. Het enige wat ik hoorde was mijn adem en mijn hartslag. Dat is op zich geen probleem wille het niet dat ik op dit soort momenten altijd aan de meest enge verhalen moet denken over geesten en slangen en seriemoordenaars en kannibalen die huizen in afgelegen dorpen afgaan en naar binnen sneaken en gewoon in een voet of hand beginnen te happen. Dus ik heb niet zo heel veel geslapen.
De volgende dag gebroken opgestaan en mezelf gecheckt op muggen-, slangen- en mensenbeten, maar gelukkig alles zag er goed uit. We ontbeten en maakte ons op om weer richting ons huis in de stad te gaan. Weer een uur stevig vasthouden in de pick-up en klaar staan om te springen, dacht ik. We nemen afscheid van de familie. Het was kort maar krachtig, ik heb er erg van genoten. Op de terugweg nemen we mijn nichten mee. Eentje is ziek en moet naar de dokter, dus ik maak me best wel zorgen over de rit. Als ze nu al niet lekker is, hoe gaat ze zich voelen na zo'n wilde rit richting de stad? Maar volgens mijn broer moet ik me daar geen zorgen over maken, want 'we gaan gewoon rustig rijden'.
Ik dikte mijn angst aan voor de lach, want zo ben ik; alles voor de humor. Maar even serieus, hoe kan je niet bang zijn? Ik weet dat de chauffeur zijn rijbewijs niet op een normale manier heeft gehaald zoals wij dat doen middels tientallen rijlessen, gevolgd door een theorie- en praktijkexamen. Ik denk dat ze hier hooguit tientallen minuten les krijgen van de plaatselijke rijinstructeur die tevens kapper, tandarts en makelaar is. Dat als je de auto aan het rijden krijgt, vooruit en achteruit, zonder dat de auto uitvalt, naar beneden stort of iemand doodrijdt dan ben je geslaagd. En daar moet ik dan een uur mee de bergen in over een onverharde weg niet breder dan 3 meter en een afgrond waar een vogel hoogtevrees van krijgt? Dus laat ze maar lachen, dacht ik. Een verkeerd bochtje and I'm jumping the fuck out.
Maar we komen heelhuids aan bij het huis van mijn geboortedorp. Het is laat in de middag, we begroeten de familie en gaan het huis in. En dat voelt goed. Het is een tijdje geleden dat ik er ben geweest. De baby's van toen zijn nu rondrennende kinderen geworden, de tieners van toen zijn nu volwassen mannen en jonge dames geworden. Ik ben blij dat ik er ben. Het is altijd leuk als je ergens binnenkomt en mensen oprecht blij zijn je te zien. Na een uurtje bijkomen van de rit en bijpraten, gaan we naar buiten om een rondje te doen. We gaan langs bij de moskee die mijn vader heeft laten bouwen, naar de waterput die mijn moeder heeft laten graven, we zien mensen aan het werk op het land, we zien dieren vrij rondlopen. En overal mensen die even een praatje komen maken.
Ken je dat, dat je met een groepje mensen staat te praten en dat je even je blik naar iemand werpt en ziet dat diegene al naar je kijkt? En dat je dan wegkijkt en 3 seconden later weer kijkt en ziet dat ie nog steeds naar je kijkt? En dat je dan weer snel wegkijkt en zo lang mogelijk probeert vol te houden om niet te kijken en dat je dan toch weer kijkt en ziet dat ie je nog steeds zit aan te kijken? Ja, dat doen ze hier. Heel vaak. Als het een vrouw was dan zou ik me al ongemakkelijk voelen, maar dit was een dude. Gozer, kijk even ergens ander alsjeblieft, je maakt me bang.
Na een paar uur rond gehangen te hebben in de omgeving komen we weer terug in het ouderlijke huis. Er wordt eten voor ons gemaakt en het ruikt heerlijk. Thee op tafel en praten over onderwerpen die in de stad ook vaak de revue passeren: Wk voetbal; suikerziekte en het wonderlijke paradijs dat Europa heet. Want zo zien ze het. Je kan zeggen wat je wilt maar je krijgt het er niet bij ze in dat het leven in Europa ook moeilijk kan zijn. En ik doe niet eens moeite meer. Ik pest liever mijn neef en zeg tegen hem dat hij niet meer tegen me moet praten omdat hij voor Brazilië was tijdens het WK. Want hoezo Brazilië, vraag ik, waarom niet Nederland, je familie woont daar. "Ja maar Brazilië is goed en het is niet zo dat ik in Nederland een vrouw heb ofzo".. BAM! Dat was het 'waarom heb je geen vrouw voor me uit Nederland geregeld' verwijt. Dat hoor ik altijd in het dorp, alsof ik een pooier ben die allemaal vrouwen klaar heeft staan.
Aan het einde van de avond maken we onze plekken gereed om te gaan slapen. Ik heb een heel kamer voor mezelf, wat ik wel prettig vind en tegelijk beangstigend. Het zijn de bergen van Marokko. Behalve kakkerlakken en spinnen heb je hier gewoon slangen. Het is dat met het licht aan slapen niet zo lekker slaapt anders had ik dat best gedaan. Zo kan ik tenminste zien of er een slang op me afkomt. Maar nee, dus moest ik het doen met mijn iPhone die nog maar 13 procent batterij had. En zo bleef ik net als Tom Hanks in Cast Away met mijn telefoon spelen tot ie uitviel en alles helemaal zwart werd en ik mijn hand die 5 centimeter van mijn gezicht was niet eens meer kon zien. Het enige wat ik hoorde was mijn adem en mijn hartslag. Dat is op zich geen probleem wille het niet dat ik op dit soort momenten altijd aan de meest enge verhalen moet denken over geesten en slangen en seriemoordenaars en kannibalen die huizen in afgelegen dorpen afgaan en naar binnen sneaken en gewoon in een voet of hand beginnen te happen. Dus ik heb niet zo heel veel geslapen.
De volgende dag gebroken opgestaan en mezelf gecheckt op muggen-, slangen- en mensenbeten, maar gelukkig alles zag er goed uit. We ontbeten en maakte ons op om weer richting ons huis in de stad te gaan. Weer een uur stevig vasthouden in de pick-up en klaar staan om te springen, dacht ik. We nemen afscheid van de familie. Het was kort maar krachtig, ik heb er erg van genoten. Op de terugweg nemen we mijn nichten mee. Eentje is ziek en moet naar de dokter, dus ik maak me best wel zorgen over de rit. Als ze nu al niet lekker is, hoe gaat ze zich voelen na zo'n wilde rit richting de stad? Maar volgens mijn broer moet ik me daar geen zorgen over maken, want 'we gaan gewoon rustig rijden'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten