Marokko 2014 - de rit der ritten

Marokko is zo’n 2500 km van Nederland vandaan. Dat is een lange rit met de auto kan ik je zeggen. En ook al had ik ooit aan mezelf beloofd nooit meer met de auto te gaan, dit jaar doe ik het toch weer. We hadden ook kunnen vliegen, maar vliegen in de zomer is erg duur, plus we moeten daar dan ook een auto huren, en nog een klein detail wat ik zelf ook wel belangrijk vind; vliegtuigen vallen soms naar beneden.

En kom op, met de auto is ook gewoon leuk! Ik moet me niet zo aanstellen. Vroeger toen de gezinnen groot waren, was vliegen alleen voor de wat beter gestelde, rijbewijsloze of de slappelingen een optie. Naar Marokko ging je met de auto! En dat was gewoon LEUK, of je het nou leuk vond of niet. Bij voorkeur een busje vol met spullen die ze daar niet hebben. Een busje dat op diesel reed en zonder airco, waar je je plek moest delen met je broertje, je zusje en een koelkast, en op de terugweg met wat watermeloenen. Je deed er twee tot drie dagen over, en als je pech had kon het zomaar een week duren. Er was geen iPod of mp3 speler met duizenden liedjes erop, je had een walkman met cassettebandjes, wilde je duizenden liedjes dan moest je 3 koffers aan bandjes meenemen. Overnachten deed je op een parkeerplaats in je slaapzak naast de auto, en als het een keer regende dan sliep je in de auto, als er geen plek meer was, dan onder de auto als die niet te ver was ingezakt, of je sliep niet. Want hotels bestonden niet in die tijd, in zoverre dat het nooit een optie is geweest voor onze ouders. Er was geen TomTom of ander GPS apparaat, je reed gewoon naar het zuiden, dat was je enige routebeschrijving. En mocht je onverhoopt niet meer weten hoe je verder moest, dan schakelde je een versnelling terug en wachtte tot een ander busje met imperial voorbijreed en volgde je die alsof je leven ervan afhing. Het was allemaal niet zo ingewikkeld, maar daarom niet makkelijk! Nu, in deze tijd, met alle beschikbare technologieën, is het alleen maar makkelijker geworden. Daarom ga ik weer met de auto, en ik heb er fucking veel zin in! 

Het begon zoals het eigenlijk altijd met mij gaat. Ik spreek met iedereen af om 4 uur in de ochtend, en op mijn eigen irritante manier benadrukken dat IEDEREEN OM 4 UUR KLAAR MOET ZIJN!! Dus ja, iedereen klaar om 4 uur, behalve ik..

Ik ben druk bezig geweest met alle spullen in de auto te laden en het duurde langer dan ik had verwacht. Gewoon te laat opgestaan. Toen ik om 4 uur nog niet klaar was, begon het zweet me uit te breken en toen volgden de telefoontjes; 'waar blijf je?', en de appjes 'WAAR BLIJF JE?'.. tja 'IK BEN BEZIG!' wou ik terug tikken, maar geen tijd. Snel heen en weer rennen en spullen laden. Op dit moment was ik kokend van woede, want ik was te laat begonnen met spullen inladen, maar dat kon ik op dat moment natuurlijk niet toegeven, dus gaf ik iedereen in mijn buurt de schuld, vooral mijn arme vrouw.. "WAAROM ZOVEEL SPULLEN?" "Dat zijn onze kleren" "KLEREN? HET IS DAAR 40 GRADEN WE HEBBEN GEEN KLEREN NODIG!" Intussen kwam mijn broer en zijn gezin kijken hoever ik was, hij schrok..  Iedereen begon mee te helpen, ik raakte het overzicht helemaal kwijt, het enige wat ik dacht was; drie p's drie p’s drie p’s... paspoorten, portemonnee en p p nog iets.. godverdomme ik kon er niet opkomen!

Nou, alles toch ingeladen, komt mijn lieve vrouw op het laatste moment met kussens. Drie kussens! Het enige wat ik denk is KUSSENS? WAAAAROM in jezusnaam kussens? “Ja, voor de kinderen, voor onderweg, voor als we geen hotel vinden en op de grond moeten slapen!”, zegt mijn vrouw. “Oh” zeg ik, ik heb geeneens meer zin om te discussiëren; "Kom hier met die godgloeindegodverdegodallemachtigkutkussens". Ik prop ze erin en denk KLAAR. A-dem-ha-len.

Iedereen blij, we kunnen eindelijk aan de rit beginnen.

We rijden lekker rustig, we zijn net op de A2 richting Utrecht en het volgende teken van een slechte rit tekent zich voor mijn ogen af. Het is vroeg, een uur of 5, het is al licht en de snelweg is rustig. We zijn met drie auto's onderweg; mijn broer, mijn zwager en ik. Ik rij nog achterop en mijn zwager voor me. Ik zie een auto rechts van ons van baan wisselen, alleen de auto rijdt zo goed als naast mijn zwager.. dus van baan wisselen kan niet. Toch probeert die achterlijke debiel dat, hij ziet het blijkbaar niet en mijn zwager, met mijn zusje en drie kinderen achterin in de auto, ziet ook niet dat iemand op zijn baan wil, ik zie het voor mijn ogen gebeuren en gelukkig ziet mijn zwager het op het allerlaatste moment en met een ruk naar links, waardoor zijn auto bijna kantelt, ontloopt hij een klapper. Ik schrik me de tering, mijn vrouw schrikt zich de tering en door de adrenaline geef ik gas en wil ik die debiel de tering uitschelden, maar eenmaal naast hem zag ik dat het een wat oudere meneer was die net boven het stuur uitkwam en waarschijnlijk niet eens doorhad wat er zojuist gebeurd was. Ik laat het maar gaan en uit een soort van gewoonte wil ik PAARDENLUL zeggen, maar realiseer dat de kids wakker zijn en kom niet verder dan PA.... en denk ineens aan de drie p's. Paspoorten, Portemonnee en PApieren. Auto papieren, dat was de laatste p van de drie p's. Ik vraag aan mijn vrouw om in mijn tasje te kijken, en gelukkig de 3 p's waren compleet. We rijden rustig verder en we rijden België door.

Het is rustig, het gaat goed, de kinderen slapen en de muziek klinkt heerlijk door de boxen. We rijden het lelijke België snel door en voorbij Lille komen we voor het eerst drukte tegen. Sterker nog het is gewoon file. De temperatuur begint te stijgen en de airco gaat aan. De kinderen zijn inmiddels wakker, en vermaken zich wel. De een op de iPad, de ander op een telefoon. We doen ongeveer een uur over deze file. Volgende hindernis is Parijs, dat gaat druk worden want dat is het eigenlijk altijd. We rijden rustig verder, de wegen worden voller en voller, en dan ben ik weer getuige van een levensgevaarlijke situatie, dit keer mijn broer..

Inmiddels rij ik voorop, mijn broer daarachter en daarachter mijn zwager. Ik heb het stokje overgenomen omdat de TomTom van mijn broer hele rare wegen aangaf (achteraf bleek dat hij 'm had ingesteld om tolwegen te vermijden). Mijn broer is het type dat als hij achter me rijdt, hij ook achter me blijft rijden. Niemand mag ertussen, ook niet heel even. Dat resulteert in heel dicht op me rijden, wat op zich al gevaarlijk is, maar over de jaren heen ben ik daar wel aan gewend geraakt. En wat gebeurt er? Een fransoos voegt in en wil inhalen door per se tussen ons in te gaan. Maar mijn broer geeft hem niet de weg. Ik zie het gebeuren in mijn binnenspiegel en denk nu geen gezeik alsjeblieft, we moeten nog een lange rit! Dus ik geef extra gas zodat er wat ruimte ontstaat en die klootzak ertussen kan en verder. Mijn broer reageert meteen (hij heeft een snelle auto) en dicht de ruimte in een mum van tijd. De Fransoos duwt zijn auto toch ertussen waardoor mijn broer hard op de rem moet, het enige wat ik denk is laat gaan laat gaan, maar mijn broer is anders, hij is woedend en geeft flink gas, haalt in en probeert zich er weer tussen te wurmen.. wat zich vervolgens afspeelt leek wel een scene uit Fast and the Furious. Ze geven elkaar de weg niet, ik maak plaats door helemaal op de rechterbaan te gaan rijden, mijn broer nog op de middenbaan en de Fransoos met hoge snelheid op de linkerbaan en drukt van daaruit mijn broer naar rechts, helemaal naar de rechterbaan en zowat bijna op de vluchtstrook. Ik loop te schreeuwen in de auto dat hij die mongool moet laten gaan want het is het niet waard. En gelukkig GELUKKIG, hij laat 'm gaan. Met de hartslag bonkend in onze kelen rijden we Parijs binnen.

Hier begon het echte werk. Het was niet normaal warm, airco stond hard te blazen en de kinderen begonnen zich te vervelen. We kwamen in een file. En in een file kan je niet veel doen. Het enige wat je kan doen is hopen dat het snel voorbij is. Na een uur in de file, en niet gek veel verder te zijn gekomen besloot ik om internet aan te zetten op mijn telefoon en te kijken naar het verkeer in Parijs.. en ja, toen schrok ik, want overal, alle richtingen en alle wegen door en rondom Parijs gaven file aan.. damn. Na drie uur in de file en een temperatuur van 37 graden begon het eindelijk te rijden. De airco stond op volle kracht, maar het was niet krachtig genoeg, het was gewoon te warm, toen we na 3 uur eindelijk harder dan 30 konden rijden, speelde zich het volgende drama af.

Er kwam een soort van opluchting toen we eindelijk konden optrekken, ik geef gas en roep yes yes yes! Van blijdschap zing ik hard mee met het liedje op de speakers en dan.. als ik net 70 km per uur haal begeeft mijn auto het. BAM. De auto valt helemaal dood, ik geef gas, druk steeds harder het gaspedaal in, maar niks. Ik zie mijn km teller van 70 snel naar 60, 40 en verder. Het is alsof iemand keihard op mijn rem drukt. Ik rij op de linkerrijbaan, het is nog steeds druk en ik moet me een weg zien te banen van links naar rechts met een auto die snel in snelheid daalt terwijl de rest fanatiek aan het optrekken is. Ik weet een weg te vinden, hoe ik het doe weet ik niet, maar ik beland op de vluchtstrook zonder kleerscheuren. Inmiddels helemaal stil en een auto die gewoon dood is. Ik raak helemaal in paniek, ik gooi mijn handen voor mijn ogen en roep nee nee neeeeeee!! Ik zie het al helemaal voor me, huilende kinderen, wachten in de hitte op de wegenwacht, medewerkers die geen Engels praten, een en al drama. Ik scheld mijn auto uit, alsof die me kan begrijpen. Ik zie mijn broer en zwager verderop ook stoppen op de vluchtstrook. Samen komen, samen gaan is de motto. Ik weet even niet wat ik moet doen, ik weet niet wat er aan de hand is, ik start de motor weer en hij start na twee keer. Ik kijk op de dashboard en zie dat de motor niet warm is, tenminste niet warmer dan normaal en dat er nog genoeg benzine in zit. Ik probeer het gewoon en geef gas, de auto begint te rijden maar als ik net boven de 20 km per uur kom begeeft de auto het weer. Ik hoor de telefoon overgaan. Het is mijn broer. Ik neem niet op, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik probeer het nog een keer, start de motor en geef gas, dit keer heel langzaam optrekken, en ja, dat werkt, de auto houdt het vol. Ik kijk of er ruimte is, ga van de vluchtstrook af en rij langzaam mijn broer en zwager voorbij. Ik wuif naar ze dat het nu wel gaat. De auto houdt het wonder boven wonder vol.

Uiteraard was ik opgelucht, maar het was een ingehouden opluchting. Het gevoel hebben dat de auto ieder moment het kan begeven voelt alsof je een strop om je nek hebt en met je tenen net de stoel onder je voeten kan voelen. Het is zoals het is, we hebben geen keus dan gewoon verder te gaan. Na ruim 3 uur komen we Parijs door, nooit hebben we zolang over die eerste 500 km gedaan. Tientallen kilometers na Parijs stoppen we voor een pauze. Even een beetje bijkomen en dan vooral geestelijk want lichamelijk bijkomen met een temperatuur van 37 graden gaat niet zo makkelijk. Als we dan stoppen, de redelijk koele auto uitstappen en een oven van warmte instappen gebeurt het volgende drama. Mijn nichtje van 7 valt flauw. De omschakeling van koel naar heet is haar teveel geworden. Ze trekt wit weg en gaat voor de ogen van haar moeder - mijn zusje - van haar stokje. Blinde paniek natuurlijk bij mijn zusje, maar gelukkig komt mijn nichtje snel weer bij. We koelen haar hoofd een beetje met water en geven haar veel te drinken en vragen om de haverklap of het wel gaat. En het gaat, ook mijn zusje is weer bij haar zinnen.

Na twee uur uitgerust te hebben, en in totaal 6 uur kwijt te zijn aan files en pauzes rijden we weer weg. We hebben nog een lange weg te gaan en de volgende stop is Bordeaux, normaal gesproken rijden we dat laat in de middag door, maar nu zouden we dit op z'n vroegst rond zonsondergang halen. En dan nog een hotel vinden. Zo rond middernacht vinden we die uiteindelijk. De rest van de trip gaat gelukkig beter.

Alhoewel beter.. er gebeuren geen gevaarlijke dingen meer, maar nog genoeg vervelende dingen. We rijden  door Spanje en het gaat lekker, veel beter en rustiger dan Frankrijk. De temperatuur zit ook mee. Wat zeg ik, het is op een gegeven moment 13(!) graden buiten. In de auto is het heerlijk, de airco staat uit en lekker rijden maar. Intussen staat het mapje 'het foute uurtje' op mijn iPhone al een tijdje aan en van Captain Jack naar Coco Jamboo naar Copacabana naar Lambada.. tot ik op een gegeven moment bij 'Last Christmas' kom. Ja toen heb ik maar een ander mapje gezocht, want dat ging me te ver. Inmiddels zijn we halverwege Spanje als het begint te regenen... In Frankrijk hadden we hel op aarde en draaide de airco overuren, en hier in Spanje 13 graden en regen! En dan niet zomaar regen, nee, motherfucking einde der tijden regen. We zien niks meer. Het is overdag, maar donker en een rivier aan water stort over ons neer.

We moeten nog een aantal uur voor we bij de boot zijn. En op dit moment ga ik er vanuit dat de boten de hele nacht doorgaan, dus rustig aan. Maar ja ik zit in de auto en alle tijd van de wereld dus ik denk ik bel mijn broertje even om te vragen of hij even voor ons kan checken of de boten inderdaad de hele nacht doorvaren. Hij gaat het uitzoeken en even later komt hij met het slechte nieuws; de laatste boot gaat om 12 uur. FUCK! Als we zo doorrijden komen we aan om 11 uur, het is maar de vraag of we dan nog plek vinden in die laatste boot.. Waar ik me tot nu toe netjes aan de snelheidsregels heb gehouden, geef ik nu gas. We rijden zo’n 20 km per uur te hard, en riskeren daarmee een dikke boete, maar ja het is dit of overnachten in Algeciras.

We rijden flink door en komen aan in Algeciras iets voor 11 uur. We moeten nog tickets kopen, maar waar? Geen idee, we weten niet eens waar we de auto even kunnen laten. Een Marokkaanse man die daar bij de haven werkt (of rondhangt) wijst ons de weg naar een parkeerplek, het kost ons wel een euro, maar so be it. Als we uitstappen komt diezelfde Marokkaanse man naar ons toe, en ook al is het erg fijn om in Spanje te praten met iemand die je kan verstaan, er was iets aan hem wat me niet aanstond. We vragen hem waar we tickets kunnen kopen en hij vertelt ons dat hier in de haven alles dicht is. Een vriend van hem komt erbij en ze vertellen dat ze wel een plekje weten waar nog tickets zijn, we hoeven alleen maar mee te gaan naar iets verderop in een taxi, die 4 euro kost. Maar ik vertrouwde deze gasten bij de eerst aanblik al niet, dus dacht bij mezelf al moet ik hier 2 nachten blijven, in een taxi met jullie stappen doe ik nooit. Ik zeg tegen ze dat ik eerst even verder ga kijken en loop weg. Ze komen achter ons aan en proberen ons op andere gedachten te brengen, wat ze uiteraard niet lukt.

Mijn zwager blijft bij de auto’s en vrouwen en kinderen, mijn broer en ik gaan zoeken naar informatie, bij voorkeur iemand die er niet uitziet alsof hij je in een taxi voor 4 euro wil meenemen en een mes op je keel zet en berooft van al je geld. Mijn broer gaat rechts, ik links. Ik zie een infobalie in de verte en loop erop af. Als die ene Marokkaan me in die richting ziet lopen komt hij fanatiek naar me toe en zegt dat ik daar niet naar toe moet gaan en beter met hem mee kan gaan in de taxi als ik nog de boot wil halen. Ik zeg tegen hem dat ik zelf wel bepaal waar ik ga kijken en dat hij de boot in kan met z'n taxi. Hij geeft het op en loopt weg, ik kom aan bij de infobalie en vraag ze waar ik tickets kan kopen en de vriendelijke dame zegt me dat hier in de haven de bureaus de hele nacht open zijn, gewoon even oversteken zegt ze… en zo zie je maar, altijd op je eerste instinct vertrouwen! Fucking oplichters! Ik roep mijn broer en we lopen samen naar de bureaus en kopen de tickets. Helaas was de laatste boot al lang vol en moesten we daar toch overnachten. We rijden onze auto’s naar de gate, er staan maar 7 auto’s. We sluiten netjes aan en maken ons op voor een nachtje Algeciras.

De auto's staan goed geparkeerd, en we staan naast de auto een beetje de tijd te doden. De kinderen vermaken zich wel, beetje rennen, beetje lachen. Mijn broer en zwager zijn de haven uitgegaan opzoek naar wat eten voor ons. Ik ben bij de vrouwen en kinderen gebleven. En dan komt er een Marokkaanse meneer mijn richting opgelopen, op het eerste oog leek het een zwerver en toen hij begon te bedelen wist ik het zeker. Hij wil geld. De waarheid is ik had geen wisselgeld, alleen briefpapier, bovendien had ik geen zin om voor zijn ogen mijn portemonnee te openen opzoek naar iets kleins. Dus ik zeg de man netjes dat ik niks heb. Hij vraagt door. Ik zeg de man nogmaals dat ik echt niks heb en dat hij verder moet. Dan begint hij te smeken, en mijn moeder en vader (Allahir7am yemak!) erin te betrekken zoals Marokkanen dat altijd doen als ze bedelen. Ik begin zwaar geïrriteerd te raken zoals ík dat altijd doe als mensen niet willen luisteren, en probeer hem te negeren en draai me om. Hij bedelt gewoon verder ‘Allahir7am yemak, Allahir7am bebak’, en volgt me verder. En dan knapt er iets bij me en schreeuw tegen hem dat ie op moet flikkeren want mijn bloed begint te koken. En de boodschap dringt eindelijk tot hem door, hij loopt weg.

Even later komen mijn broer en zwager terug met eten. We leggen een 7sira (kleedje) op de grond en gaan zitten eten. Mijn broer maakt bekend dat dit ook zijn s7or is, want hij gaat morgen vasten.. ik zeg wat? We zijn nog steeds op reis, je hoeft niet te vasten! Nee, ik hoef ook niet, maar ik wil het graag zegt hij. Zijn vrouw gaat ook vasten en vraagt me waarom ik ook niet meedoe? Ik zeg dat de reis al moeilijk genoeg is zonder dat ik vast en bovendien zo graag wil ik nou ook weer niet naar de hemel.. ze kijkt me dodelijk aan.

De nacht is nog lang, de boot vertrekt om 6 uur, veel slaap heb ik niet en ook al heb ik slaap, waar moet ik slapen? Ik sta een beetje bij de auto te wachten en dan tikt iemand me van achteren op mijn schouders aan, ik draai me om en zie dat het weer zo’n zwerver is en terwijl hij praat begin ik meteen met "sorry maar ik heb niks oke, dus ga maar gauw verder alsjeblieft want ik heb echt niks!".. hij kijkt me een beetje vreemd aan en zegt "wat vroeg ik je?" Ik zeg wat? Hij zegt "ik vroeg je of we hier moesten zijn voor de volgende boot"…. Damn! Ik kon wel door de grond zakken. Het was geen zwerver (al zag hij er erger uit dan een zwerver, waarschijnlijk een Belg) het was gewoon een reiziger die ook de boot naar Ceuta moest hebben. Ik bied meteen mijn excuses aan, geef de man een hand en vertel hem dat hij goed zit hier. De man accepteert mijn excuses half en loopt weer verder, ik draai me om en mijn familie die me aankijkt ligt op de grond van het lachen. JA LACHEN JULLIE MAAR! Zeg ik

Ik besluit om in de auto te gaan zitten en een dutje te doen. Dat gaat moeilijk. Maar toch weet ik een tijdje te slapen, hoe lang precies weet ik niet, het voelde in ieder geval niet lang aan. Maar als ik mijn ogen open doe lijkt het alsof ik op een andere plek ben. De gate is helemaal vol met auto’s. Het voordeel van de nacht doorbrengen op de haven is dat je de eerste boot pakt, en een leeg douane ingaat. Maar hoe gaan we allemaal door die ene ingang? Tja, zoals bij elke gate, of het nou voor een vliegtuig is of boot, Marokkanen vinden wel een weg.

In de boot komt het echte vakantiegevoel over ons heen. De spanning is weg. Het is alleen nog de douane door en een halfuurtje rijden en we zijn thuis. En dat gaat voor de rest allemaal perfect. Tenminste, nog iets waar ze me lang om hebben uitgelachen; ik rij voorop, de hele rit, alles gaat goed, geen een weg of straat verkeerd genomen, ook in Marokko niet, ook al was er veel veranderd en ik er al jaren niet gekomen… Ik rij foutloos helemaal tot en met onze straat en zet mijn auto voor de garagedeuren van.. de buren.  Blijkbaar heeft mijn moeder onze garagedeuren laten schilderen want ik herkende ze niet, dit tot grote hilariteit van de anderen.. JA LACH MAAR WEER!

Het was de rit die alle andere ritten deed verbleken. Wat verkeerd begon met te laat klaar zijn voor vertrek, bleef verkeerd gaan tot en met de haven van Spanje. Maar hier in Marokko eindigen we de rit met een lach. Ik was het onderwerp van de grap, maar dat vond ik niet erg. We zijn godzijdank heelhuids aangekomen en we hebben nog ruim 3 weken vakantie voor ons, en het begint meteen goed want de eerste die ik in huis tegenkom is mijn moeder die ik al een maand niet gezien heb. Ik geef haar een dikke knuffel en een kus en plof neer op de bank. It was one hell of a ride... Laat de vakantie nu maar beginnen