Gestopt met Facebook

Lieve echtgenote,

Ik weet dat je het niet waardeert als ik je naam op mijn blog noem, maar ik heb het tegen jou.

Hoe is het met je? Jij denkt nu zeker: ‘waarom doe je dit?’ Maar wat kan ik anders? Ik doe dit zo omdat ik je op geen andere manier kan bereiken. Je hebt mijn blog in je favorieten staan dus ik weet dat jij hier vaak komt kijken. Zoals je misschien gemerkt hebt ben ik gestopt met Facebook. Voor jou. Je weet dat ik er alles voor over heb om je weer thuis te krijgen, toch liefje?

Ik mis je enorm! En heus niet alleen omdat de keuken een puinhoop is (de rest van het huis is overigens óók een bende). Ik kan niet alleen leven, ik heb je nodig. Ik kan geen spullen vinden hier in dit rothuis, want waar heb je in vredesnaam de ne3ne3 gedaan? Heb je het meegenomen? Ik maakte vanochtend thee en heb er qasbor ingedaan... allebei groen, dus ik dacht dat het hetzelfde was, maar mijn thee smaakte naar soep. Serieus, ik mis je! Weet je hoe vervelend het is om te gaan slapen zonder jouw gezeur aan te horen? Ik ben er zo aan gewend, ik kan niet meer zonder. De stilte doet mijn oren suizen.

Ik weet dat je boos op me bent omdat je vindt dat ik teveel tijd doorbreng op Facebook en te weinig aan jou. Maar kom op liefje, waarom zit jij niet op Facebook? Weet je hoe gezellig we het samen kunnen hebben op Facebook? Ik zou je heel veel aandacht geven, ik zou al je post en al je reacties liken, ik zou elke dag een hartje op je profiel plaatsen, ik zou je speels plagen, virtueel met je stoeien, ik zou mijn beste grappen voor jou bewaren! Want één ding is zeker; met mij kun je lachen op Facebook. Als je dan even naar de keuken loopt zou ik je taggen van ‘hey schatje, neem eens cola mee!!’ Hahahaha kapot grappig.

Maar ja, jij weigert om op die ‘tyfus Facebook’, zoals jij dat zo mooi noemt, te komen. Dus ik kan er ook niks aan doen dat ons contact verwaterd is! We leven in 2013, wie zit er nou niet op Facebook? Maar goed, het is geen tijd voor verwijten, ik schrijf je dit juist om het goed te maken. Je bent weggegaan zonder dat ik je het een en ander kon uitleggen, dus hierbij alsnog mijn uitleg over een aantal zaken op die bewuste avond:

1) Toen jij je die avond niet zo lekker voelde maar toch eten aan het koken was met een huilend kind in je armen, had ik je misschien moeten helpen met de tafel te dekken. Maar ja, liefje... ik was met de Eurovisiesongfestival bezig op dat moment! Ik kon echt niet weg achter mijn pc, Roemenië had een werkelijk gestoorde act! Dat soort dingen moet ik toch iets over zeggen op Facebook! Ik heb je nog een smsje gestuurd of je mee wilde komen kijken en gelijk cola voor me mee kon nemen? Dat je niet wil meekijken à la, maar dat je geen cola bracht vond ik niet zo netjes van je. Maar hoor je mij daarover klagen? Nee.

2) Dat jij mij 5 keer moest roepen voor ik naar beneden kwam om te eten, kwam omdat ik je niet hoorde. Ik had de TV hard aangezet, want ik wilde wel weten of de dames en heren op het Eurovisiesongfestival zuiver zongen! En op die manier hoefde ik ook het gehuil van die kleine niet te horen. Zo vervelend dat je haar niet stil kreeg, zo kan ik me toch niet concentreren? Maar heb ik daar wat over gezegd? Nee.

3) Dat ik maar een paar hapjes heb gegeten nadat jij de hele avond in de keuken hebt gestaan voor mij, kwam omdat ik mijn eetlust had verloren door het lange wachten op jou. Hoe lang duurt het nou om koeskoes te maken?? En je had er te weinig zout ingedaan. Als ik je dan vraag om ‘Godverdomme de zout te halen', dan moet je niet ineens beledigd gaan doen. Je weet ik hou van zout.

4) Dat ik daarna pizza bestelde was niet omdat ik geen respect heb voor jouw kookkunst, want jouw eten is absoluut goed te eten, maar ik had de hele dag al trek in pizza. Misschien had ik eerder moeten zeggen dat ik van plan was om een pizza te bestellen, dan had je niet 3 uur in de keuken hoeven staan.

5) Dat jij na het zien van die pizzakoerier helemaal flipte en tegen mij begon te schreeuwen en koeskoes naar mijn hoofd gooide en dreigde om me te verlaten en de kinderen mee te nemen en nooit meer terug te komen als ik die pizza zou eten… had ik misschien serieus moeten nemen. Ik had die pizza niet moeten eten. En ik had zeker niet bij elke hap steeds ‘bluf’ moeten zeggen.

6) Ik heb daarna nog sorry gezegd maar jij hoorde me niet door de piepende banden waarmee je wegreed. Ik wilde nog best achter je aan rijden, maar ik was bang mijn parkeerplaats kwijt te raken. En je weet hoe moeilijk het is om een goede parkeerplaats te vinden. Dus hierbij, nogmaals: Sorry.

Nou, ieder verhaal heeft twee kanten, en dit was mijn uitleg. Ik hoop dat je me nu wat beter begrijpt. En ik heb heus wel zelfkennis, ik ben de eerste die toegeeft dat ik niet perfect ben. Maar dat ben jij ook niet, schat. Want nogmaals, wie zit er in vredesnaam niet op Facebook!? Het was al een enorme teleurstelling dat onze Anouk 9de was geworden, maar dat jij halsoverkop het huis verliet was ook niet best!

Maar goed, ik stop dus met Facebook, voor jou. Al moet ik wel in therapie hiervoor, want afkicken van Facebook valt me zwaar.

Veel liefs,
Abbie

-geïnspireerd door de geniale Willem Bosch-