Gestopt met Facebook (2) 'vind-ik-leuk'

Weet je wat ik leuk vind om te doen? Naar de stad gaan en de eerste de beste lilliputter aanspreken en hem waarschuwen dat het ieder moment kan beginnen met regenen, en als hij dan naar boven kijkt op hem spugen. Of wat ook leuk is om te doen is op straat tegen een blinde aanlopen en dan zeggen ‘sorry, ik zag je niet!’. Of wat ik ook heel leuk vind om te doen is op straat aan een wildvreemde mooie blonde vrouw vragen of ze mij, een moslim, goed geïntegreerd, Marokkaan, licht getint, maar bovenal gewoon mens, een hand zou durven geven? Gewoon heel simpel een hand geven, niets meer en niets minder. En als ze het doet haar uitmaken voor vieze hoer!

Tja, dat vind-ik-leuk. Maar wat heeft het voor zin om het te doen als je er geen ‘vind-ik-leuk’ voor kan krijgen op Facebook? Ik heb nu gewoon nergens meer zin in, weet je dat. Ik bedoel, ik had al een kutleven, maar zonder mijn mooie Facebook-leven is mijn echte leven helemaal kut! Ik hou van films, maar ik kijk geen films meer als ik er niet over kan praten/opscheppen op Facebook. Datzelfde geldt voor bioscoopbezoek, kost alleen maar geld. Uiteten vond ik alleen leuk omdat ik dan een foto van het eten kon maken en posten en zeggen dat het heel lekker is, terwijl dat vaak helemaal niet zo was. Soms was het niet eens mijn eten, maar maakte ik een foto van iemand anders z'n eten.

Facebook maakt alles mooier dan het is. Bij iedereen. Iedereen is miserabel maar speelt de vrolijke piet op zijn of haar tijdlijn. Je kan nog zoveel foto's van jezelf plaatsen lachend met een hoed op je kop en een toeter in je bek, ik geloof je toch niet. Je hebt ook een kutleven. Jij zoekt ook alleen maar aandacht, jij wil ook erkenning, jij wil ook alleen maar dat mensen je leuk vinden, jij hoereert ook voor een vind-ik-leuk.

Op Facebook vond ik mezelf helemaal geweldig. Soms, als ik me verveelde, dan keek ik op mijn pagina en genoot ik zo van mezelf dat ik eigenlijk al mijn updates en reacties een 'vind-ik-leuk' wilde geven. Maar ja, dat kan niet hè! Dat is hetzelfde als jezelf een high 5 geven in het openbaar. Of een tatoeage nemen van je eigen naam. Of naar een foto van jezelf kijken en sjorren. Kan gewoon niet.

Het leven na Facebook valt me zwaar. Ik weet niet meer wat ik moet doen met mijn tijd. Voorheen keek ik wel 100x per dag of er iets nieuws was waar ik op kon reageren. Maakt niet uit waar ik was, op het werk, thuis, sportschool, op de wc, tijdens het bidden. Altijd even Facebook openen en kijken wat er speelt. Nu zit ik thuis op de bank. Vrouw is aan het werk, kinderen aan het slapen en geen moer op TV. Ik wil schreeuwen. Ik wil roepen. Ik wil huilen. Ik heb aandacht nodig. Ik moet afkicken, maar dat valt me zwaar. Zo Cold Turkey stoppen was misschien niet zo slim. Ik had even rustig afscheid moeten nemen, aan het idee wennen, genieten van de laatste ‘vind-ik-leuks’. En desnoods zo’n ‘vind-ik-leuk’ uitprinten en plakken op mijn spiegel ter herinnering dat mensen mij leuk vinden. Nu heb ik niks.

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat ik ‘vind-ik-leuks’ nodig heb. Zoals Batman the Joker nodig heeft. Zoals Messi een bal nodig heeft. Zoals de tegenspelers van Kim Holland Viagra nodig hebben. Mijn ego kan niet zonder. Ik wil jullie ‘vind ik leuks’ ook al zit ik niet meer op Facebook. En het kan me niet schelen dat het niet kan met een blog, jullie zoeken maar een oplossing. Ik heb hoge verwachtingen van mensen. Ik verwacht op kantoor ook altijd een staande ovatie als ik binnenkom, alleen krijg ik die ten onrechte nooit. Maar van de mensen op kantoor heb ik geen hoge dunk, van jullie wel. Dus het kan me geen reet schelen hoe jullie het doen, ik wil mijn fucking vind-ik-leuk!