Rare mensen in de expeditie

In de expeditie hebben we over de jaren heen toch een hoop vreemde mensen meegemaakt. Echt waar, je moet het meegemaakt hebben om het te geloven. En het is eerder regel dan uitzondering, want met elke expeditiemedewerker lijkt iets vreemds aan de hand te zijn

We hebben een medewerker gehad die van de een op de andere dag verdween, zonder bericht of afscheid en ook nooit meer wat van gehoord. We hebben er een gehad die meerdere banen had, onder andere danser en hij danste ook doordeweeks tot in de kleine uurtjes in de bekende discotheken van Amsterdam. Hij kwam dan 's ochtend doodvermoeid aan in de expeditie, met maar een paar uur slaap achter de rug, en viel dan ook af en toe lekker in slaap. We hebben er een gehad die boeken moest inpakken en als die niet in een doos pasten dan brak hij de boeken in tweeën. We hebben eentje gehad die inpakwerk weigerde met als argument dat hij dat gisteren ook al heeft gedaan. We hebben eentje gehad die doodleuk vertelde dat hij de dag ervoor een medewerker van de Postbank naar de strot vloog omdat hij ‘schat’ tegen zijn vriendin zei. We hebben er een gehad die dronken op de werkvloer verscheen, eentje die het alfabet niet kende en eentje die de godganse dag liep te fluiten.

En zo zijn er vast en zeker nog een paar die ik me nu even niet kan herinneren, maar die net zo vreemd waren of vreemde capriolen uithaalden

Toegegeven, er zijn ook uitzonderingen; Ikzelf, bijvoorbeeld, ik kom namelijk ook van de expeditie. Ik heb er een paar jaar gewerkt en ik ben de enige die normaal is. En ik weet dat het niet netjes is om dat over jezelf te zeggen, maar het is gewoon zo. Ik ben niet alleen een godsgeschenk voor het bedrijf maar ook daarbuiten. Kort gezegd, ben ik best wel perfect.

En laat dat ‘best wel’ maar achterwege, want dat is valse bescheidenheid. Als ik heel eerlijk ben dan ben ik gewoon volmaakt.

Ik schreef in eerste instantie ‘best wel’ omdat natuurlijk niemand perfect kan zijn. Perfectie is een subjectief begrip, je kunt ernaar streven maar de eisen die je daaraan koppelt kunnen altijd hoger, of per persoon anders gedefinieerd worden. En daarom is op iedereen wel wat aan te merken, iedereen heeft wel iets wat niet helemaal goed is. Zo vind ik, bijvoorbeeld, dat ik best wel wat mag aankomen, ik vind mezelf te mager.

Nou, misschien toch nog een paar tikjes, zoals brood smeren. De manier waarop ik dat doe mag best omschreven worden als een dwangneurose. En daarnaast heb ik ook een lichte vorm van smetvrees, ik was mijn handen hooguit 34 keer per dag, dus heel licht, hoor. En sommigen zouden mij omschrijven als een controlfreak. Ze zullen ook zeggen dat ik me overal mee bemoei, irritant nieuwsgierig ben, altijd in discussie ga en dat ik behoorlijk koppig ben. Alhoewel ik dat laatste altijd ontken. Maar voor de rest ben ik helemaal perfect.

Oké goed. Ik ben dus ook vreemd. Maar dat versterkt mijn punt alleen maar.

Als je kijkt naar wat er vandaag de dag in de expeditie werkt dan is het eerlijk gezegd niet veel beter. Ze zitten er met zijn drieën en als je bijvoorbeeld alleen al iets simpels neemt als communicatie, dan gaat het daar al mis. Je kunt ze echt niets vragen. Als je aan de een iets vraagt en het is net het verkeerde moment, dan is de kans best groot dat hij je op je bek slaat. Aan de ander kun je weer op alle momenten van alles vragen, alleen het antwoord dat je krijgt spot met alle wetten van de waarheid. En aan de laatste mág je niks vragen omdat je die anders stoort tijdens het privébellen.

Het is kommer en kwel, maar ach, wat doe je eraan? Ik zeg altijd; Hoe erg het ook is, het kan altijd erger... kijk maar naar het kantoorpersoneel