Toen ik een jaar of 8 was, was ik super fan van Bassie en Adriaan. Ik keek naar al hun avonturen en als ik uit school kwam rende ik naar huis. Vrienden wilde voetballen, maar ik niet, moeder wilde dat ik kwam eten, maar ik niet, ik wilde niks missen van 'Bassie & Adriaan en het geheim van de sleutel'.
Op een dag in de zomer kwamen we erachter dat het circus van mijn helden in ons stadsdeel zat. We liepen een beetje rond, het was zomervakantie en we verveelden ons rot. We kwamen langs het Sloterparkbad en zagen op het grote terrein van het buitenbad dat er een enorme circustent stond. Maar wij, mijn vrienden en ik, hadden geen geld om binnen te komen. We wilden wel graag, maar het zat er gewoon niet in. Onze ouders zouden nooit geld verspillen aan zoiets, en dus keken wij van een afstandje naar de tent en de mensen die naar binnenliepen.
Heel veel kinderen van onze leeftijd liepen met hun ouders naar binnen, de een lachend op de schouders van papa, de ander geschminkt als Bassie aan de hand van mama. En wij, met onze gezichten tegen de hekken gedrukt, bekeken het vol afgunst.
We liepen weg en een van mijn vrienden kwam met het idee om naar binnen te glippen. Bij iedereen kwam een gloed van hoop in het gezicht. Ook bij mij, maar bij mij ging dat al snel over in teleurstelling. Realiteit nam het over. Ik kon zoiets niet doen, ik had zoiets nooit gedaan. Nooit geglipt in een tram, bus, bioscoop of zwembad. Daar was ik gewoon te laf voor. Want wat nou als je gepakt wordt, en de politie gebeld wordt en dat je ouders je moeten ophalen van het politiebureau? Nou, dat had ik niet overleefd. Dat was echt een doodzonde bij ons thuis en voor mijn ouders de ultieme vernedering.
Maar mijn wil, mijn drang en de druk van de groep bracht me aan het wankelen. Ik wilde zo graag Bassie en Adriaan zien dat ik voor het eerst in mijn leven zoiets risicovol besloot te ondernemen.
We liepen richting het strandje van de Sloterplas en liepen daar de bosjes in. Daar stonden hoge hekken met prikkeldraad. De eerste klom naar boven en hield de prikkeldraad laag zodat de rest er 'makkelijk' overheen kon klimmen. We waren met zijn vijven en één jongen lukte het om over het hek te klimmen, hij scheurde wel zijn t-shirt. De tweede probeerde het ook, maar hoe hij ook klom en hoe wij hem ook omhoog duwden, het lukte gewoon niet. De derde klom naar boven maar die haalde zijn vingers open en staakte het klimmen. De vierde werd bang en durfde niet meer en de vijfde was ik. Koste wat het kost moest ik eroverheen klimmen, en zowaar lukte het me ongeschonden het hek over te komen. De jongen die de prikkeldraad omlaag hield was de broer van de jongen die zijn vingers openhaalde. Hij ging met zijn broertje naar huis.
We waren dus met zijn tweeën op het terrein van het Sloterparkbad, we konden het bijna niet geloven. We wisten ook niet hoe we verder moesten; Gaan we in de tent proberen te komen? En zo ja, hoe gaan we dat voor elkaar krijgen? We stonden aan de achterkant van de tent op ongeveer 20 meter en we liepen een beetje rond. En toen... alsof het een droom was, zag ik mijn held Bassie.
Het was hem helemaal, mijn hart ging steeds harder kloppen en ik werd me steeds minder bewust van mijn omgeving. Mijn vriendje zei nog iets, maar geen idee wat. Ik was helemaal gefocust op Bassie. Ik wist niet wat ik moest doen, hem roepen? Een handtekening vragen?
Voor ik het wist liep ik naar hem toe, heel langzaam. En met de stap ging mijn hart harder kloppen. Ik kwam steeds dichterbij, met nog een paar meter tussen mij en mijn held, en ik kon het niet geloven, hij stond daar echt, met zijn rug naar me toe bij een boom. Hij was helemaal alleen, en ik stond stil en bekeek hem. Meer niet, ik durfde niets te ondernemen, ik keek alleen maar, zonder plan, zonder verwachting... Ik weet niet wat ik hoopte of met wat voor waanidee ik daar stond, maar al mijn illusies werden heel erg snel de grond ingeboord.
Hij draait zich om, ziet mij staan en zegt: "Rot op Turk, ik sta te pissen" !!!
Nogmaals; ik was 8, en bovendien erg klein voor mijn leeftijd. Het was de shock van mijn leven, het was alsof ik een emmer ijskoud water in het gezicht kreeg, het was voor mij het einde van een wereld, mijn eigen kinderwereld. Daar, op die plek, werd ik volwassen. Ik verloor al mijn onschuld en tegelijk al het vertrouwen in de mensheid.
Moet je nagaan, ik heb een enorm risico genomen door te glippen, iets wat ik nog nooit had gedaan, ik weet dat mijn vrome islamitische ouders dit nooit, maar dan ook nooit, zouden accepteren. Ik voelde me slecht, misdadig zelfs, ik was bang om in de hel te komen. Dit wist ik allemaal van te voren en toch heb ik het gedaan, allemaal om mijn held Bassie van dichtbij te zien. En deze man, deze volwassen man, kindervriend en idool, held van vele, vele kinderen, staat daar, ziet mij staan en zegt dan zoiets stuitends
Nou ben ik geen Turk, maar Marokkaans en als Marokkaan heb ik heus weleens iets discriminerends meegemaakt, maar zo, en vooral zo recht in mijn gezicht, niet. Ik heb daarna nooit meer naar Bassie en Adriaan gekeken.
Alhoewel het best grappig was
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten