One, two,
Freddy's coming for you…
Ik moet niet ouder zijn geweest dan een jaar of elf toen ik voor het eerst een horrorfilm zag. Het was de film A nightmare on Elmstreet met Freddy Krueger. En deze film was behoorlijk eng. Helemaal gezien het feit dat ik pas elf was en het enige enge wat ik ooit gezien had was de clip Thriller van Michael Jackson. En die vond ik al behoorlijk eng.. Maar deze film ging een stapje verder. Want de film confronteert je met een eng gegeven: dat als je gaat slapen en droomt, een heel enge man je opzoekt en gruwelijk doodt.
Dus ik wist het zeker; als ik ga slapen dan komt hij ook naar mij toe. Doodsangsten hebben me weken achtervolgd want ik kon maar moeilijk de slaap vatten en als ik ’s ochtends wakker werd dacht ik dat ik nog droomde en dat Freddy zat te wachten tot ik uit bed stapte. Ik durfde ’s avonds niet alleen te zijn en donkere plekken vermeed ik angstvallig.
Op een dag kwam ik van school en ging even naar binnen om gedag te zeggen en daarna gelijk weer naar buiten om te voetballen. Het was mooi weer en we hebben bijna twee uur gevoetbald. Moe naar huis gegaan, even wat gegeten en viel rond een uur of zes in slaap op de bank. Veel te vroeg natuurlijk om de hele nacht door te slapen en ik werd dan ook laat in de avond wakker. Ik lag in bed. Iemand heeft me er naar toe gedragen. En iedereen lag al te slapen. Lekker. Alle lichten uit en bovendien had ik honger.
Ik was dus klaarwakker, had honger en kon de slaap maar niet hervatten. En op dat moment zie je van alles in je kamer verschijnen. Je herinnert je enge verhalen over de duivel en over geesten. En het ergste van allemaal was natuurlijk Freddy. Die zat nog vers in mijn geheugen en met hem in mijn gedachten durfde ik helemaal niets meer. Ik bewoog bijna niet en lag daar in bed om me heen te kijken. Gelukkig hoefde ik niet op te staan om naar de wc te gaan of zo. Althans…
Eerst niet. Maar toen ik eraan dacht kreeg ik ineens een enorme drang om te plassen. Maar ik hield het op. Want mijn slaapkamer is boven en de wc is beneden. En ik was niet van plan uit bed te stappen. No way! Ik zal het ophouden tot de ochtend. Dat was de bedoeling. Maar terwijl de minuten langzaam voorbij tikten en de honger steeds groter werd, werd ook de drang om te plassen steeds heviger. Tot ik op een punt aankwam dat ik iets móest doen. Anders zou ik ontploffen. Ik heb alle opties in overweging genomen. Van in een hoekje van mijn kamer plassen en de volgende ochtend mijn broertje de schuld geven tot gewoon in bed plassen. Ik was elf, dus kan gebeuren, dacht ik zo. Maar nee. Ik durfde niet. De vernedering zou te groot zijn en dus besloot ik maar om al mijn moed bij elkaar te rapen en naar beneden te lopen om te plassen.
Ik stapte trillend uit bed. Deed de deur open, ging mijn kamer uit en deed meteen de deur achter me dicht. Rustig liep ik de trap af. Ik wilde geen geluid maken. Want stel je voor dat Freddy binnen was en in slaap was gevallen, dan wil je hem natuurlijk niet wakker maken. Toen ik de deur van de wc opende had ik alle moeite om het nog op te houden. Ik moest zo nodig dat ik bijna een kwartier stond te plassen. En als je bang bent dan denk je van alles te zien en te horen. En dus hoorde ik een geluid dat van boven kwam. Ik bleef nog even luisteren of het wel echt was. En net op het moment dat ik dacht dat het niets was, hoorde ik het weer. Mijn hart ging als een gek tekeer. Het waren voetstappen. Het leek alsof iemand boven heel stiekem aan het lopen was.
Dat was het dan. Freddy is boven, ik wist het zeker. Ik controleerde of de wc-deur goed dicht was en besloot om de wc niet meer uit te gaan. Ik blijf wel in de wc tot de ochtend, dacht ik. Ik had geen horloge en had geen idee hoe laat het was. Maar ik probeerde een zo comfortabel mogelijke positie in te nemen. Ik ging op de pot zitten, met mijn hoofd achteroverleunend tegen de muur en wachten tot de ochtend het huis, en daarmee ook mijn angst, zou verlichten.
Voor mijn gevoel zat ik er zeker twee uur. Ik was ook al een paar keer zachtjes in slaap gevallen. Maar omdat ik steeds mijn evenwicht verloor maakte de zijmuur mij op een hardhandige manier weer wakker. De laatste keer was de klap best wel hard en mijn slaap was compleet verdwenen. Ik stond op en realiseerde dat slapen op een wc-pot niet mogelijk was. Maar wat moest ik doen? Veel keus had ik eigenlijk niet; óf in de wc blijven ‘rondhangen’ óf naar boven, naar mijn bed. Met de moed der wanhoop besloot ik een kerel te zijn en gewoon naar boven te lopen. En mocht ik Freddy tegenkomen, dan sta ik mijn mannetje. Vuisten omhoog, kop naar beneden en vol zelfvertrouwen het lot tegemoet, dacht ik heel stoer terwijl mijn tanden klapperden van de angst
De adrenaline gierde door mijn lijf toen ik de wc-deur opende. Ik deed het licht uit en stapte voorzichtig naar buiten, voorzichtig de deur dichtgedaan en op mijn tenen richting de trap. Het was doodstil, het enige wat ik hoorde was mijn ademhaling en mijn hart. Aangekomen bij de trap realiseerde ik me dat onze trap niet geheel geluidloos is. Wel bijna. Want ergens op driekwart van de trap zit een trede die een krakend, zeurderig geluid maakt. En ’s nachts zou dat hard te horen zijn. Wat het probleem van die trede vergrootte was dat de trede pas geluid maakt op het moment dat je er met je volle gewicht op staat. Die trede moest ik dus zien te vermijden. Gelukkig wist ik dat het trede veertien was. Hoe ik dat wist? Dat is een lang verhaal, maar ik wist het. Gelukkig. Ik stapte op de eerste tree, keek om mij heen, keek naar boven en als ik zeker wist dat Freddy er niet was, haalde ik nog een keer diep adem en ging de volgende trede op en herhaalde wat ik net deed. Dat is bestwel tijdrovend en het duurde ook even voor ik boven was. Tijdens mijn voorzichtige wandeling naar boven verdween Freddy geen enkel moment uit mijn hoofd. Sterker nog; halverwege dacht ik aan een liedje uit de film:
One, two,
Freddy's coming for you.
Three, four,
better lock your door.
Five, six,
grab your crucifix.
Seven, eight,
gonna stay up late.
Nine, ten,
never sleep again.
Doordat ik het liedje in mijn hoofd meezong, raakte ik de tel van de treden kwijt. Ik had geen zin om weer naar beneden te gaan en opnieuw te beginnen. Dus gokte ik het er maar weer op.
Voor mijn gevoel stond ik nu op trede dertien, dus de volgende moest ik overslaan. Ik stapte op de vijftiende trede en toen ik er met twee benen opstond kwam ik erachter dat het niet de vijftiende was. Een enorme kraak onder mijn voeten was het gevolg. De zweetdruppels rolden over mijn wangen, angstig keek ik om mij heen. En toen gebeurde het. Ik hoorde voetstappen op me afkomen.
Ik had het niet meer. Mijn hart bonkte in mijn keel en de twijfel sloeg toe. Wat moet ik doen? Rennen naar mijn kamer, of terug naar de wc. Voordat ik besloten had wat ik moest doen, stopten de voetstappen. Ik hoorde ze niet meer en het was weer doodstil. Ineens voelde ik twee handen op mijn schouders. Ik schreeuwde het uit. En bleef schreeuwen, ook toen ik die laatste treden naar boven werd gesleurd.
Het gebeurde echt. Dit is waar ik bang voor was en het gebeurde gewoon. Ik probeerde me los te trekken, ik probeerde te slaan, te schoppen. Maar het mocht allemaal niet baten. Tijdens het gevecht in de gang kon ik zijn gezicht niet zien. En tot dit punt was ik er zeker van dat Freddy me te grazen zou nemen, maar nu er ook echt iets gebeurde leek het alsof er een schakelaar werd omgezet. Freddy was ineens geen bedreiging meer want Freddy is een filmkarakter. Dit is echt. Dit is geen man met messen als vingers. Dit moest een inbreker zijn die hoopte ongestoord zijn gang te kunnen gaan, of een kidnapper of nog erger; een seriemoordenaar.
Ik werd op de grond gelegd en vastgebonden. Mijn mond werd afgetapet en hij was met nog iets bezig. Geen idee wat hij aan het doen was maar het leek alsof hij iets zocht. Opeens stond hij op en liep weg richting de keuken. Het was even weer doodstil, ik probeerde me los te rukken maar dat lukte natuurlijk niet.
Je zou zeggen dat er van alles door je hoofd gaat, maar bij mij was dat niet het geval. Ik accepteerde mijn lot en kon alleen denken aan mijn moeder. En wat een verdriet dit haar zou doen. De stilte werd doorbroken door een geluid uit de keuken. Ik probeerde het geluid te herkennen en meende het geluid van een mes dat geslepen werd te horen. En toen begonnen de voetstappen weer mijn richting op te komen.
Ik smeekte god mij te helpen. Alstublieft, ik ben altijd een goede jongen geweest, ik heb nooit problemen veroorzaakt voor mijn ouders, ik heb een gezonde relatie met mijn broers en zusje. Waarom god, waarom? Waarom moet me dit overkomen? Help me alstublieft.
De voetstappen hoorde ik steeds harder, zijn silhouet kwam dreigend op me af tot hij voor me stond. Hij ging langzaam door zijn knieën, pakte mijn benen vast en draaide me om. Met zijn knieën ging hij over me heen zitten. Ik hoorde hem een mes uit zijn holster halen en met het mes in zijn hand deed hij zijn arm langzaam omhoog. Hij haalde voluit met het mes richting mijn hoofd. Een harde, doffe klap was het gevolg. Maar hij raakte me niet. Het mes werd rakelings langs mijn oor in de vloer geplant. Hij rukte het mes uit de vloer en haalde weer uit, bonk, weer een harde klap, weer mis. Hij deed dat nog een keer en nog een keer. Steeds sneller. In de verte hoorde ik ook een stem: “Abderrahman! Abderrahman! Maak open, maak open!” De stem hoorde ik steeds harder. Totdat ik een vel licht zag en maar moeilijk mijn ogen kon openhouden. Het keiharde gebonk ging door. Ik keek om me heen en zag dat ik in de wc zat. Ik was dus niet wakker geworden toen ik in slaap viel op het toilet. Ik maakte de deur van de wc open en zag dat het mijn vader was die tegen de deur stond te bonken. “Wat doe je in godsnaam zo laat en zo lang op de wc?”, zei mijn vader met ingehouden woede. “Ik ben al een uur aan het wachten!”
“Sorry, sorry. Ik was in slaap gevallen. Sorry.”
“In slaap? Op de wc? En nou heel gauw naar boven!!”
Ik rende naar boven en ging mijn kamer weer in. Ik had dan wel geplast, maar de honger was nog steeds aanwezig en ondanks dat het maar een droom was besloot ik om niet meer mijn kamer uit te gaan. Ik blijf in mijn kamer. Wat er ook gebeurt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten