Why So Serious......?

Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast.
Opzij, opzij, opzij,
want wij zijn haast te laat,
wij hebben maar een paar minuten tijd.
--

Oké, ik ben naast voetbalfanaat ook filmliefhebber. Dat weet iedereen denk ik wel. En ik wil heel graag naar de nieuwe Batman: The Dark Knight. Echt heel graag. Ik heb er al zoveel over gelezen en over gehoord, en de verwachtingen zijn torenhoog. De film heeft een unieke positie op de lijst van IMDB, en bij de kassa wordt record na record verbroken. Een hype dus. De film draait maar een aantal dagen en ik als filmfreak kan niet meer wachten. Ik wil ‘m zien. NU. Dit weekend. Zaterdag om precies te zijn. Want dan is mijn vrouw vrij en kan zij bij die kleine blijven. Zondag kan niet want dan hebben we een verjaardagsfeestje. En anders kan het pas over twee weken. Dus no way! Ik ga niet twee weken wachten. Ik ga zaterdag.

Je zou zeggen; dan ga je gewoon!

Nee, zo werk dat niet. Ik moet altijd toestemming vragen aan mijn vrouw om leuke dingen te doen. Als het aankomt op strijken of opruimen of stofzuigen dan is dat geen enkel probleem. Maar naar de film ho maar…

Vrijdagavond.

Probleem 1: vrouw overhalen me te laten gaan.

“Ik ga morgenmiddag naar de bioscoop”
“Nee, helemaal niet”
“Ik ga morgenmiddag naar de bioscoop”
“Nou ja, wat ben jij gezellig zeg”
“Ik ga morgenmiddag naar de bioscoop!”
“Het is mijn vrije weekend, waarom kunnen we niet samen iets leuks doen?”
“Ik ga morgenmiddag naar de bioscoop!!”
“En ik?”
“Geen idee. Er is genoeg te strijken”

Ze pakte een schoen en gooide die naar mijn hoofd. “Ga maar, klootzak”

Ze raakte me – Hard.

Maar in ieder geval; ik had het geregeld. Ik kon gaan. En ik zou samen met mijn broertje en neefje gaan, die 'm op premièreavond ook al hadden gezien. Ze gaan dus voor de tweede keer in drie dagen (zo goed is die, volgens hun) Maar zo gevoelig en meelevend als ik ben, vond ik het uiteraard wel vervelend dat ik mijn gezinnetje in de steek liet. Ik wilde ze niet alleen thuislaten.

Probleem 2: Ik moet vrouw en kind ergens zien te dumpen:

“Lief... zal ik je naar je vader brengen?"
“Praat niet met me, klootzak”
“Is toch gezellig. Kan die kleine met je zusjes spelen”
“Ik zei praat niet met me!”
“Kom op nou...”
“PRAAT NIET MET ME”
“Oké...... Trut!"

Ze pakte een schoen en gooide die naar me. Ik bukte.

“Ha ha.. mis!”

Ze pakte nog een schoen.
Ze raakte me.
Heel hard.
Ik bloedde.
Ze kreeg spijt.

“Sorry. Breng me maar naar mijn vader morgen.”


Zaterdagochtend 10:00 uur

Ik heb een drukke dag voor de boeg. De film begint om 17:20 uur, maar omdat we gereserveerd hebben, moeten we de tickets een half uur van te voren ophalen. Mijn dochtertje slaapt altijd rond de klok van twee uur, dus dan moet één van ons thuis zijn. En voor twee uur moet ik nog naar de kapper, boodschappen doen, een cadeautje kopen voor mijn neefje die zondag een verjaardagsfeestje heeft en naar de postbank om een auto over te schrijven. Dat moet te doen zijn, zou je zeggen.

Maar waar ik niet zoveel rekening mee gehouden had was dat blijkbaar meer mensen dingen willen doen op zaterdag. Ik heb bijna twee uur bij de kapper gewacht. Rond twaalf uur was ik klaar. Snel naar huis gereden. Onderweg belde mijn neefje (ander neefje. Heb er ongeveer 47) met de vraag waar ik bleef. Met hem moest ik naar de postbank voor mijn auto die hij zou overnemen. Ik zei tegen hem dat hij alvast moest gaan om een nummertje te trekken, want ik moet eerst naar huis om te douchen.

In alle haast gedoucht, aangekleed, papieren bij elkaar gezocht en te voet naar de postbank. Ik was bijna dertig minuten te laat. Maar het maakte niet uit. Zoals ik al zei, willen meer mensen dingen doen op zaterdag. Mijn neefje stond er al bijna een half uur te wachten en toen ik aankwam hadden we nóg zo’n veertig man voor ons. Wachten dus. Balen. Ik haat wachten namelijk. En wachten. En wachten. In de tussentijd kwam een aardige kerel, die geen zin had om nog langer te wachten, naar ons toe om zijn nummer aan ons te geven. Dat scheelde helaas maar twee nummers. Dus nog steeds wachten.

Een half uur later waren we klaar. Snel naar huis. Vrouw ophalen en naar Toys ‘R’ Us rijden op de Osdorperban. En die vestiging is groot. Dus heel veel speelgoed. Maar we konden niks leuks vinden. En geen tijd om verder te zoeken. Dus hebben we drie minder leuke cadeautjes gekocht. Bij elkaar is het wél leuk. Snel naar huis gereden. Kind was op. We moesten haar in de auto echt wakker houden. Want als ze in slaap zou vallen zou ze bij het uitstappen wakker worden en daarna niet willen slapen in bed. En dan hadden we de rest van de dag een chagrijnig kind. Dat gebeurde dus niet.

15:45 uur

Ze sliep in haar bedje tot kwart voor vier. En om kwart voor vier zegt mijn vrouw dat de luiers op zijn. Haha... humor heeft ze.

Godverdomme, het was geen grap. Als een gek racete ik naar plein 40/45. Daar kwam ik mijn broertje tegen. “Wat doe je hier?” vroeg ik.
“Cadeautje kopen voor morgen”
“NU PAS? We redden het nooit!"
“jawel!”

Geen tijd voor discussie. AH binnengestormd en natuurlijk waren de luiers op. Althans, haar maat. Snel naar Etos. Daar wel haar maat. Gauw naar de kassa, waar een rij stond zo groot als de Chinese muur. En het duurde en het duurde. Er kwam bijna geen beweging in. In paniek belde ik mijn vrouwtje;

“zijn de luiers echt helemaal op?”
“niet helemaal op, kan nog wel tot maandag.”

Niet helemaal op, haha...!

“WAAROM, WAAROM, WAAROM vraag je me dan om luiers te halen als je weet dat ik haast heb?”
“Oh... heb je haast?”

Ik hang op.

Godverdomme! Teringzooi. Ik smijt die luiers terug en ren zo hard mogelijk de winkel uit. Naar de auto. In de auto bel ik alvast om te zeggen dat ze klaar moeten zijn om gelijk weg te rijden. Ik bel. Telefoon gaat over. En gaat over en over en over.

“Ze neemt niet op, haha.. ze neemt niet op. Godverdegodverdegod ze neem niet op!”

16:10 uur

Ik sta voor de deur. Uiteraard waren ze nog niet klaar en dus moest ik wachten. Leuk, wachten. Mijn favoriete bezigheid. Tijdens het wachten belt mijn broertje:
“We gaan met jouw auto, haal Mo (weer ander neefje) alvast op en rij naar het huis van Azis om mij op te halen”
“Moeten we met één auto gaan? We passen niet!"
“jawel”
WAAROM zeg je dat nu pas? WAAROM? Wil je dat we te laat komen?”
“We redden het wel”
“Ja jij hebt ‘m al gezien, klootzak. Ik wil geen minuut missen, hoor je me!
“komt wel goed”

16:20 uur

5 minuten gewacht op mijn neefje. 5 minuten gewacht omdat hij alleen zijn haar nog hoefde te doen. 5 minuten! hij heeft godverdomme korter haar dan Kojak en dan nog 5 minuten met je haar bezig zijn. Maar goed, hij was er. Snel naar het huis van Azis om mijn broertje op te halen.

De snelweg op naar noord. Het is mooi weer. geniet ervan, geniet!

16: 45 uur

Vrouw afgezet bij haar vader. Snel de snelweg weer op richting zuidoost. Nog 5 minuten dan vervallen de reserveringen. Dat zouden we dus nooit redden. Hopen dat die niet is uitverkocht. Meer kunnen we niet.

Neefje: “rij door”
Broertje: “deze gozer heeft haast en rijdt 95. Hoe zacht rij jij als je geen haast hebt?
Neefje lacht.
Ik: “hou je bek klootzak. Als ik niet op jou hoefde te wachten hadden we het makkelijk gered.”

17:00 uur

Parkeergarage ingereden. Broertje was al uitgestapt om de kaartjes te halen. Geparkeerd. Snel naar boven. Naar de bioscoop. Broertje stond in de rij, ik ga erbij staan. En wachten maar. Ik hou van wachten. En wachten...

Ineens bedenkt mijn broertje zich even dat we de kaartjes ook uit de automaat kunnen halen, waar *geen* rij stond.
“Briljant! waarom staan we dan in godsnaam te wachten in een rij, waarom? waarom?"
“Bek houden!” was zijn antwoord.
Ja. Altijd gezellig als we samen iets doen. Gelukkig was de voorstelling niet uitverkocht. Drie kaartjes geprint en eindelijk een beetje relaxen.

17:15 uur

Broertje heeft idee. We kunnen namelijk ook drinken en chips halen bij de AH in het station. Goed idee, dacht ik zo. Het is namelijk een stuk goedkoper en maar een meter of honderd van de bioscoop.

We zoeken wat te drinken en wat te eten. En als we allemaal wat hebben gevonden en betaald, verstoppen we het onzichtbaar in de broekzakken. Want ja, je mag geen eigen consumpties mee de bioscoop in nemen. Daar controleren ze op.

17:21 uur

We lopen AH uit, het station door, naar de uitgang en het begint me toch een partij te regenen. Echt keihard. Daar stonden we dan. De bioscoop op ongeveer 50 meter afstand. En wij alle drie met korte broek en slippers. Heerlijk!

17:22 uur

Tijd dringt. Voorstelling kan elk moment beginnen. We besluiten het op een rennen aan te zetten. Rennen. Het is maar 50 meter. Dus zo nat kun je niet worden.

Dus wel. Zeiknat, godverdomme. ZEIKNAT!

Naar binnen. Naar boven gerend. Gelukkig zat het niet al te vol. Goede plaatsen gevonden. Eindelijk zitten. Eindelijk relaxen. En ja. Ik was dus zeiknat. En het is zomer, dus de airco staat in de bioscoop aan. Leuk. Haha.

Ik had het ijskoud! Daar zat ik dan, te bibberen van de kou, met mijn korte broek en blote voeten. Terwijl er genoeg plaats is en we al bijna een kwartier reclame zitten te kijken.

Ik heb me de hele dag zitten haasten om godverdomme naar reclame te kijken. Sukkel!

Maar toen de film begon (20 minuten reclame!) was ik alles kwijt. Vanaf de eerste scene greep de film me en vanaf het moment dat The Joker in beeld komt wist ik dat dit iets bijzonders was. Ik genoot met volle teugen en waande me even in mijn tienerjaren, toen ik echt een filmfreak was en de ene klassieker na de andere keek. Heath ledger is als The Joker werkelijk briljant. Hij blinkt in alle scenes uit. En doet die andere briljante Joker van Jack Nickolson vergeten.

Nickolson’s joker was erg cool, maar ook meer een clown en ik zou best een avondje met hem willen stappen. Ledger’s Joker is een gek. Punt. Een geniale gek die grappig, onvoorspelbaar en huiveringwekkend eng tegelijk is. En in tegenstelling tot Nickolson’s Joker, hoop ik deze nooit tegen te komen.

Eind goed al goed. Ik heb dus erg genoten van de film. En dan vooral van Ledger die wat mij betreft één van de allerbeste filmslechterikken aller tijden neerzet en geen concurrentie heeft straks bij de Oscars.

En de Joker? De Joker zie ik ’s nachts in mijn dromen op me afkomen. Terwijl ik ergens chagrijnig in een rij sta te wachten, komt hij met een mes op me af, pakt mijn hoofd beet, brengt het mes naar mijn gezicht en vraagt: “Why... So... Serious?”