We
lopen naar de bibliotheek bij ons in de buurt. Mijn dochtertje van 10
loopt naast me. Met mijn ene hand heb ik haar handje vast, met de andere
hou ik twee stembiljetten vast. We praten wat. Ze is enthousiast dat ze
mee gaat. “Waar gaan we op stemmen, papa?”, vraagt ze terwijl ze een
beetje stuitert. Tja denk ik.. waar ga ik op stemmen? Ik ben onderweg
naar het stembureau en ik twijfel nog steeds. “Nou, liefje, ik twijfel
een beetje, ik denk GroenLinks, of misschien toch D66”. We steken over
en we zien dat meer mensen richting de bibliotheek lopen om te stemmen.
Huppelend naast me en vol enthousiasme blijft ze vragen stellen:
“krijgen we een nieuwe president, papa?” Ik leg haar uit dat we niet
direct een nieuwe president kiezen, maar dat we een partij kiezen, en de
partij die wint mag een minister-president leveren. “Wat wil Dee..
Dee.. uh..hoe heten ze?”.D66?, vraag ik. “Ja D66, wat willen die?“. Ik
leg haar uit waar D66 een beetje voor staat, dat ze een sterk Europa
willen, dat ze voor een beter onderwijssysteem zijn.. “Ja, papa”,
onderbreekt ze me, “daar gaat onze juffrouw misschien op stemmen!” Ik
zeg oh ja? “Ja papa, ze twijfelt wel want ze wil misschien ook nog op
Partij voor de Dieren stemmen”, ik zeg ja dat begrijp ik. “Ik niet
papa”. Verbaasd kijk ik haar aan, “waarom niet?” Trots zegt ze “Ik ben
een vleeseter papa, ik zou nooit op ze stemmen want ik kan niet zonder
vlees”. Ik moet er om lachen. “Maar vind je het niet zielig voor die
dieren?”. “NEEJ!” en dat zegt ze ook met de meest krachtige
overtuiging. “Maar om vlees te eten moeten dieren wel dood, vind je dat
niet zielig?”, probeer ik een beetje op haar gevoel in te spelen. “Nou
en? Dat is de natuur papa”. Lachend lopen we verder, al ben ik ook wel
een beetje verbijsterd over haar gevoelloosheid.
“En die andere partij, papa?” Ik durf het bijna niet meer te zeggen, maar vertel haar over Jesse Klaver, over het klimaat en dat GroenLinks voor een beter milieu is en dat ze meer geld voor arme mensen willen. En gelukkig zie ik dat ze hier wel mee eens is en instemmend reageert… tot ik zeg dat GroenLinks ook minder auto’s wilt. “Oh nee, papa, nee, ik wil wel een auto en kunnen rijden als ik 18 ben!”.
En terwijl we verder praten en lachen komen we aan in de bibliotheek. We gaan in de rij staan. Als we aan de beurt zijn vertelt de voorzitter van het stembureau dat mijn dochtertje niet mee het stemhokje in mag. Dat vond ik wel jammer, maar als dat de regel is dan is dat zo. Mijn dochtertje bleef staan terwijl ik het stemhokje in ging, en ja…dan moet ik echt stemmen. Ik heb twee stembiljetten want heb de volmacht van mijn vrouw. Zij had net als ik precies dezelfde twijfels dus zei ze stem maar wat jij het beste vindt. Ik pak het eerste formulier en kleur het witte rondje rood dat voor de naam van Jesse Klaver staat. Zonder na te denken pak ik het tweede formulier en mijn hand gaat naar hetzelfde rondje, maar toen ineens, ik weet niet waarom, maar de kop van Geert Wilders verscheen in mijn gedachte. Zijn woorden van de dag ervoor tijdens het debat. De haat, de rabiate haat waarmee hij praatte over de islam, de angst die hij verspreidde, de schaamteloze leugens die hij ongestoord kon ventileren, de harteloosheid over vluchtelingen, de schuim uit zijn bek toen hij Asscher uitkafferde met “NEE, Nederland is NIET van ons allemaal, Nederland, meneer Asscher, NEDERLAND is van de NEDERLANDERS!!” Heb me zelden zo ongemakkelijk en eenzaam voor de TV gevoeld als tijdens zijn haatspeech. Het deed gewoon pijn. En toen bedacht ik me dat er maar 1 man is waarop ik kan stemmen. 1 man die het altijd voor ons moslims heeft opgenomen. 1 man die hem van repliek diende, zowel in de kamer, als op tv, als tijdens debatten. 1 man die zich niet liet leiden door angst of populisme of peilingen. 1 man die mijn stem vertegenwoordigde ook al had ik nooit eerder op hem gestemd. 1 man. En deze man was Alexander Pechtold. Uit loyaliteit naar hem, als dank naar hem, heb ik het rondje voor zijn naam rood gekleurd, ook al ben ik het lang niet altijd eens mijn zijn partijpunten. Maar het moest.
Onderweg naar huis vertel ik mijn dochtertje dat ik op beide partijen heb gestemd. “Wanneer weten we wie gewonnen heeft, papa?”. Ik vertel haar dat de stemmen geteld moeten worden en dat we het morgen zeker weten. Die avond komen de eerste berichten binnen. VVD de grootste, en ver achter zich staat de PVV, die veel minder zetels heeft gehaald dan vooraf gedacht werd. Ik ben opgelucht. Heel erg opgelucht. VVD is niet mijn partij, maar alles beter dan die Nazi's denk ik en ga naar bed.
De volgende morgen staan we op. Mijn dochtertje is nog in haar slaapkamer bezig met haren kammen als ik richting de douche loop. “Hebben we gewonnen, papa?” vraagt ze nog voor ze goeiemorgen zegt. Ik kijk haar lachend aan en geef haar een kus. “Goeiemorgen liefje”, “Goeiemorgen papa”. “Ja, liefje, we hebben gewonnen. Nederland heeft gewonnen”. “Oke papa”, en ze gaat verder met haar haren kammen.
“En die andere partij, papa?” Ik durf het bijna niet meer te zeggen, maar vertel haar over Jesse Klaver, over het klimaat en dat GroenLinks voor een beter milieu is en dat ze meer geld voor arme mensen willen. En gelukkig zie ik dat ze hier wel mee eens is en instemmend reageert… tot ik zeg dat GroenLinks ook minder auto’s wilt. “Oh nee, papa, nee, ik wil wel een auto en kunnen rijden als ik 18 ben!”.
En terwijl we verder praten en lachen komen we aan in de bibliotheek. We gaan in de rij staan. Als we aan de beurt zijn vertelt de voorzitter van het stembureau dat mijn dochtertje niet mee het stemhokje in mag. Dat vond ik wel jammer, maar als dat de regel is dan is dat zo. Mijn dochtertje bleef staan terwijl ik het stemhokje in ging, en ja…dan moet ik echt stemmen. Ik heb twee stembiljetten want heb de volmacht van mijn vrouw. Zij had net als ik precies dezelfde twijfels dus zei ze stem maar wat jij het beste vindt. Ik pak het eerste formulier en kleur het witte rondje rood dat voor de naam van Jesse Klaver staat. Zonder na te denken pak ik het tweede formulier en mijn hand gaat naar hetzelfde rondje, maar toen ineens, ik weet niet waarom, maar de kop van Geert Wilders verscheen in mijn gedachte. Zijn woorden van de dag ervoor tijdens het debat. De haat, de rabiate haat waarmee hij praatte over de islam, de angst die hij verspreidde, de schaamteloze leugens die hij ongestoord kon ventileren, de harteloosheid over vluchtelingen, de schuim uit zijn bek toen hij Asscher uitkafferde met “NEE, Nederland is NIET van ons allemaal, Nederland, meneer Asscher, NEDERLAND is van de NEDERLANDERS!!” Heb me zelden zo ongemakkelijk en eenzaam voor de TV gevoeld als tijdens zijn haatspeech. Het deed gewoon pijn. En toen bedacht ik me dat er maar 1 man is waarop ik kan stemmen. 1 man die het altijd voor ons moslims heeft opgenomen. 1 man die hem van repliek diende, zowel in de kamer, als op tv, als tijdens debatten. 1 man die zich niet liet leiden door angst of populisme of peilingen. 1 man die mijn stem vertegenwoordigde ook al had ik nooit eerder op hem gestemd. 1 man. En deze man was Alexander Pechtold. Uit loyaliteit naar hem, als dank naar hem, heb ik het rondje voor zijn naam rood gekleurd, ook al ben ik het lang niet altijd eens mijn zijn partijpunten. Maar het moest.
Onderweg naar huis vertel ik mijn dochtertje dat ik op beide partijen heb gestemd. “Wanneer weten we wie gewonnen heeft, papa?”. Ik vertel haar dat de stemmen geteld moeten worden en dat we het morgen zeker weten. Die avond komen de eerste berichten binnen. VVD de grootste, en ver achter zich staat de PVV, die veel minder zetels heeft gehaald dan vooraf gedacht werd. Ik ben opgelucht. Heel erg opgelucht. VVD is niet mijn partij, maar alles beter dan die Nazi's denk ik en ga naar bed.
De volgende morgen staan we op. Mijn dochtertje is nog in haar slaapkamer bezig met haren kammen als ik richting de douche loop. “Hebben we gewonnen, papa?” vraagt ze nog voor ze goeiemorgen zegt. Ik kijk haar lachend aan en geef haar een kus. “Goeiemorgen liefje”, “Goeiemorgen papa”. “Ja, liefje, we hebben gewonnen. Nederland heeft gewonnen”. “Oke papa”, en ze gaat verder met haar haren kammen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten