New York, part 5: The World's Largest Store

"You know what the funniest thing about Europe is? It's the little differences. I mean, they got the same shit over there that we got here, but it's just...it's just, there it's a little different." - Vincent Vega (Pulp Fiction, 1994)

De straten zijn allemaal recht en genummerd, en als je tot 150 kan tellen zal je nooit verdwalen. Stel je gaat met de metro en stapt ergens willekeurig uit, dan weet je meteen waar je bent. De straten zijn op volgorde genummerd, en je hebt sowieso de bekende hoge gebouwen als referentiekader. 7th and 33rd? Dat kan ik zo blind aanwijzen op een kaart. Terwijl ik soms in mijn eigen stad Amsterdam, als ik bij iemand in de auto zit en even niet oplet, dat ik dan om me heen kijk en denk waar in jezusnaam zijn we?

Weet je waar je wel verdwaalt in New York? In winkelcentrums.. Of niet eens winkelcentrums, gewoon een winkel. Ik was een dagje alleen op pad en ging even Macy's in want moest nodig een plasje doen, dus zoekend naar de wc heb ik niet opgelet hoe ik binnen was gekomen. En voor degene die Macy's niet kennen, dat is een soort Bijenkorf, alleen 37x groter. Geen grap. De Macy's op 34th Street heeft iets van 12 verdiepingen. En de verdiepingen zijn gi-gan-tisch! Van gekkigheid wisten ze niet meer wat ze moesten verkopen zoveel ruimte hebben ze. Er was gewoon een hele afdeling met alleen bloemcorsages (!). Kan je dat voorstellen? Een ruimte even groot als Canada met alleen bloemcorsages. En die gekke Japanse toeristen maar fotograferen.. Lopend door de winkel viel me zoveel op, vooral dat alles zo groot is. Sowieso is alles gigantisch in New York. Ik heb in een lift gestaan van de One Trade Center, daar passen meer mensen in dan in een tram in Amsterdam. In een bioscoop in Jersey City heb je gewoon ligstoelen. En dan niet alleen voor de achterste rij of speciale stoelen waar je meer voor moet betalen, nee de hele zaal! In Nederland moet je op je tenen lopen en je buik inhouden als je langs de mensen naar je stoel loopt, hier kan je met een radslag naar je stoel zonder dat je iemand raakt. Een zak chips? Dat is een zak zo groot als een vuilniszak. Alles is gigantisch, I tell you.
 
Maar goed, terug naar Macy's, oftewel 'The Worlds Lagest Store' volgens Guinness Book of Records, waar ik mijn plasje had gedaan en even ging rondlopen. Vele mooie dingen gezien, dure merken, mooie acties, troep, van alles eigenlijk. Maar al snel begon ik me te vervelen, wat kan ik zeggen, ik ben niet zo'n shopper.

En ja, toen begon de zoektocht naar buiten...

Kijk, ik kan best borden lezen. Ik weet bijvoorbeeld wat pijltje naar links betekent of pijltje naar rechts, en het woordje exit weet ik ook wel de betekenis van. Maar ik heb ongeveer een kwartier het bordje exit gevolgd en was nog niet buiten. Ik heb het zelfs even gevraagd aan een beveiliger, wat eigenlijk tegen mijn principes in is, maar toch gedaan omdat ik inmiddels zo ver was gelopen dat ik in een andere tijdzone zat. De beveiliger legde me precies uit hoe ik buiten kon komen, het was een wat oudere vriendelijke Afro-Amerikaanse man die ook even een praatje maakte. Op een bijna vaderlijke toon zei hij "Je bent niet de eerste hoor die me vraagt naar de uitgang, gewoon daar aan het einde bij dat restaurantje ga je naar rechts, dan naar beneden lopen, dan weer links en zie je zo de uitgang 'right in front of you'". Ik dank de man vriendelijk, terwijl ik weg wil lopen herhaalt hij de route en vraagt of ik het snap, "Yes, got it" zeg ik en bedank hem nog een keer. Vol goede moed richting het restaurantje, doe precies wat hij zei, het gaat goed, zie steeds meer daglicht, mensen om me heen praten ook weer Engels, ik denk oke hier links en dan als het goed is dan moet ik de uitgang zien, alleen het is niet goed want ik zie geen uitgang, wat ik wel zie is DIEZELFDE BEVEILIGER DIE ME DE ROUTE HAD GEGEVEN. Ik had verdomme gewoon een rondje gelopen. Dus ik snel omdraaien voordat hij me ziet, schaamde me kapot.

Ik ga niet liegen, ik heb een beetje gehuild... Heel even ging er een gedachte door mijn hoofd dat ik hier  misschien wel de rest van mijn leven zal moeten blijven. Een beetje zoals hoe Tom Hanks op een vliegveld vastzat in de film The Terminal. En ik zou best lang kunnen overleven, bedacht ik me. Ze hebben alles hier, eten, kleren, bedden, wc's, bloemcorsages.. En dat er over 15 jaar een film over mij gemaakt wordt genaamd 'The Store', met als ondertitel 'hoe een Marokkaan overleefde in een winkel door het eten van bloemcorsages'. Het kan. Het kan!

En ik had best oplossingen hoor, genoeg oplossingen. Alleen misschien niet al te praktische. Ik dacht bijvoorbeeld wat nou als ik fake dat ik onwel word? Dan zouden ze me denk ik wel naar buiten dragen. Waarschijnlijk zouden ze me dan voor de deur gooien en zeggen 'ga hier maar dood, niet in onze winkel', maar daar had ik op dat moment geen moeite mee.. Of wat ik ook had kunnen doen was 911 bellen en zeggen "I am lost in Macys! Help me! Please?" ik zal vast niet de eerste zijn geweest. Of wat ik ook had kunnen doen was heel hard Allahu Akbar roepen en dan mensen volgen die in paniek de winkel uitrennen.. Het kan. Het kan! Heel even dacht ik dat het kan. Maar toen bedacht ik dat ik geen zin heb om de komende jaren een oranje overall te moeten dragen in Guantanomo, want ja, je weet wel, oranje is niet echt mijn kleur. En tot slot dacht ik er nog aan om bij een kassa te wachten tot een dikke Amerikaan afgerekend had en hem dan volgen. Because fat people are like water, they always find the shortest route.

Tja toch maar niet gedaan allemaal. Te trots. Te koppig. Te Abbie. Ik zou mezelf niet in de spiegel kunnen aankijken als ik niet zelf de weg terug had gevonden. En uiteindelijk heb ik ook de weg naar buiten gevonden omdat haha, omdat omdat..tja, hoe zal ik het zeggen, ik zat dus op de eerste verdieping.. super gênant, want eerste verdiepingen hebben normaal gesproken geen uitgang. Als ik goed geluisterd had naar de beveiliger dan had ik een trapje naar beneden genomen en zag ik zo de uitgang, maar nee... ter verdediging van mezelf, dat restaurantje lag iets lager waardoor je een kleine afdaling maakt via een helling, ik dacht dat hij dat bedoelde, dus zag die hele trap niet die zo'n 10 meter verder lag.. Ach ja, het was me wel weer een beleving.. En alles heeft z'n voordeel. Zo heb ik door mijn zoektocht toch veel kunnen zien. Bijvoorbeeld prachtige bloemcorsages! Had ik nooit willen missen. Ik heb kleding zien liggen in maat xxxxxxl, dat bestaat echt he! Dat is bijvoorbeeld een T-shirt even groot als een boxspring. Ik heb echte Indianen gezien, met veren en wapens en indianengeluiden, ik heb Tasmaanse tijgers gezien, ik heb over de Chinese muur gelopen, gezwommen in de Bahama's, en zelfs Mount Everest even beklommen.. Het was de hele verdwaling in The World's Largest Store meer dan waard.

"You know what I like about America? It's the little differences. I mean, they got the same shit over there that we got here, but it's just fucking bigger!" - Ab Cetera (The Store, 2032)