Dochtertje... Bijdehand.

Mijn vrouw legt mijn dochtertje allerlei regeltjes op. Regels waar ik het vaak niet mee eens ben, maar aangezien het belangrijk is in de opvoeding om consequent en op een lijn te zitten als ouders, gedoog ik haar regeltjes. Maar blij ben ik er niet mee. Helemaal als het gaat om regeltjes geïmporteerd uit Marokko. Regeltjes die een nuchtere, rationeel denkende jongen als ik maar niet kan bevatten.

Om een voorbeeld te geven: We mogen thuis niet met de linkerhand eten. Nou heb ik dat vroeger van huize uit al meegekregen, dus zo langzamerhand kan ik er wel mee leven. Maar voor mijn dochtertje is dat soms heel moeilijk, ineens mocht ze niet meer met links eten van haar moeder. En geen idee waarom we niet met links mogen eten, heb ik vroeger thuis vaak gevraagd, maar dan kreeg ik altijd een vaag antwoord. We hebben twee handen gekregen van Allah, maar blijkbaar is het niet de bedoeling dat we ze allebei gebruiken.

Een andere regel is dat we niet in de wc mogen praten. Mijn dochtertje lijkt op haar moeder en praat dus heel veel. Echt heel veel. Dus ook in de wc, maar dat mocht ineens niet meer. Ik weet niet of nog meer Marokkanen deze ongeschreven regen kennen, maar ik kende ‘m in ieder geval niet. Ik heb me er ook nooit aangehouden en was ook niet van plan om me eraan te houden.

Altijd als ik net de wc instap begint mijn dochtertje tegen me te praten, vragen stellen, of ik hoor haar iets doen wat niet mag. Dan praat ik tegen haar, geef ik haar antwoord of waarschuw ik haar, bijvoorbeeld dat ze niet de schuur in mag om stiekem de step te pakken.

Maar een keer hoorde mijn vrouw me tegen haar praten vanuit de wc en toen kreeg ik me toch een preek te verduren! Van ‘ja, ik heb toch gezegd dat het niet goed is’…. ‘als jij je er niet aan houdt dan zal je dochter zich er ook niet aan houden’…. ‘zo kan ik haar geen discipline bijbrengen' en meer van dat soort verwijten.

Nou, in het bijzijn van mijn dochtertje moest ik beloven het niet meer te doen. En mijn dochtertje ook. Ik voelde me net een kleuter die een reprimande kreeg van de strenge juf. Maar ja, belofte maakt schuld, dus mijn oprechte intentie, hoe belachelijk ik het ook vond, was om me eraan te houden.

Een paar dagen later was mijn vrouw naar haar werk en wij waren alleen thuis. Ik loop net de wc in, doe mijn gulp net open en ik hoor: “Papa”

Ik denk ik moet stil blijven. Gewoon stil blijven!

“Papa” roept ze weer.

Geen antwoord van mij.
Ze neemt even pauze en dan roept ze weer: “Papa”

Een paar seconden later: “Pa.. pa”

Weer een paar seconden later: “Papa!”

En ze gaat gewoon door: “Papa!!”

Maar ik blijf stil.

Zij blijft ook even stil... voor 10 seconden, dan is het heel hard: “PAAAPAAAA”

Ik blijf stil, alhoewel mijn bloed begint te koken.

Ze komt dichterbij en staat voor de deur van de wc en klopt aan: “Papa?”

Ik denk volhouden, volhouden, volhouden, ik ben zo buiten.

“PAAAAAAAAAAAAAAPAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!”

En dat was ‘m. Ik hield het niet meer en schreeuwde vanuit de wc: “JAAAA!!! WAT IS ER NOU, JE ZIET TOCH DAT IK IN DE WC BEN!!! WEGWEZEN!”

“Papa?”

“WAT? WAT? WAT IS ER??”

“Papa, je mag niet praten in de wc!”