Ramadan op het werk

Sommige gasten snappen er echt helemaal niks van. Ik heb het over collega’s en de Ramadan. De gebruikelijke (water drinken) vragen neem ik maar voor lief, maar soms krijg je van die vragen of opmerkingen voorgeschoteld waarvan je echt denkt: WTF!!

Een collega van me was vandaag jarig, en ze had zoals het hoort gebak meegenomen. Iedereen stond te dringen om haar te feliciteren. Het is dan ook (heel netjes gezegd) een bijzonder mooie dame. De haantjes stonden uiteraard te trappelen om haar als eerste te zoenen, ik wachtte rustig mijn beurt af en feliciteerde haar als een van de laatste ook netjes.

“Gefeliciteerd!” zei ik. (kus kus kus)
Bijdehante collega: “Hee, dat mag niet hè! Jij mag niet zoenen.”
“Wat weet jij er nou van?!” reageerde ik geïrriteerd.
“Nou genoeg, hoor! Als je niet eens een hand mag geven dan lijkt het me duidelijk dat je ook niet mag zoenen, toch?”
“Hand geven?? Heb ik ooit een hand geweigerd dan?”
“Hahahahahaha, grapje man!”
“Oooh een grapje, haha... ik hou niet van grapjes” Zei ik met een strak gezicht.

Toen hij merkte dat ik het niet grappig vond en hij als enige moest lachen om zijn grap, probeerde hij een beetje zijn gezicht te redden door heel amicaal tegen me te doen.

“Ik weet het goedgemaakt” zei hij tegen me en legde een hand op mijn schouder. “Ik ga wel je gebakje halen uit de keuken”
Ik keek ‘m alleen aan en reageerde niet eens, iedereen keek ‘m aan. Maar het kwartje wilde bij hem maar niet vallen. Hij maakte ook aanstalten om richting de keuken te lopen en wees met zijn vinger naar me en vroeg nog even: “Het is een appelpunt, wil je met of zonder slagroom?”
Dit was het moment waarop ik dacht; hij maakt geen grap meer, hij is echt serieus! Ik antwoordde niet, hij bleef staan en een ongemakkelijke stilte was het gevolg.

“Hij is aan het vasten, hoor!” zei de jarige, “dat weet je toch wel”
“Oh God ja, oh ja, sorry, nee sorry was me echt even ontschoten!”

Het punt is, het was hem misschien wel ontschoten, maar hij is ook achterlijk. Dat bewees hij meteen op de eerste dag van de Ramadan toen ik vertelde dat ik aan het vasten was en hij met de briljante vraag/opmerking kwam: “Oh... maar betekent het ook dat je straks met ons geen biertje doet?”

Tja, wat moet je daarmee? Normaal gesproken zou ik erom lachen of negeren, maar het was de eerste dag van de Ramadan en dan ben ik traditioneel altijd chagrijnig, en dus reageerde ik best wel fel: “BIERTJE? What the Fuck!!” Vroeg ik helemaal flabbergasted. “Sinds wanneer drink ik BIER?? In vredesnaam, heb je mij ooit BIER zien drinken? Ben je wel goed bij je hoofd?!”

Maar niet alleen van hem kreeg ik rare vragen. Tijdens deze Ramadan heb ik mijn portie wel weer gehad, en het is leuk hoor als mensen interesse in je tonen, maar soms heb je de energie niet om op die vragen in te gaan. De vreemdste vragen kreeg ik in het begin, bijvoorbeeld of ik jodenkoek mag eten, en of ik naar de gay parade mag kijken. Maar de biervraag sloeg echt alles. Collega’s kwamen ook niet meer bij van het lachen na het horen van die stomme vraag. En sindsdien krijg ik standaard elke dag als ik wegga de vraag: ‘straks even een biertje doen?’