In Marokko... voor het stoplicht

Mijn thuishaven Tétouan ligt in het noorden van Marokko. Het is een dichtbevolkte stad met ongeveer 320.000 inwoners en was iets minder dan 100 jaar geleden nog de hoofdstad van het door Spanje gekoloniseerde deel van Marokko.

De verouderde wegen in en rondom Tétouan, die toentertijd werden gelegd onder Spaans bewind, zijn inmiddels allemaal verbreed of geheel vernieuwd, dit keer onder aanvoering van Koning Mohammed VI. Sinds zijn aantreden in 1999 heeft hij voor een veel betere infrastructuur gezorgd in het voor hem zeer geliefde noorden van Marokko.

Maar de ontwikkelingen gaan sneller dan de gewone man kan bijhouden. Er worden brede, tweebaanswegen gelegd maar automobilisten gebruiken de rechterbaan om te parkeren, anderen bieden er hun koopwaar aan en weer anderen laten er hun ezel schijten. En op stukken waar niet geparkeerd wordt rijden ze precies in het midden van zo’n tweebaansweg, je wordt er gek van.

Er worden ook steeds meer brede stoepen gelegd, maar mensen blijven op de weg lopen. Er worden rotondes aangelegd maar in- en uitvoegen op een rotonde - zeker een grote rotonde - is werkelijk gekkenwerk, je moet bijna suïcidale neigingen hebben wil je eraan beginnen en je moet zeker niet omkijken naar een deukje meer of minder.

De herrie op straat is overweldigend, de geur van diesel misselijkmakend en het getoeter van automobilisten is echt strontvervelend. Maar je ontkomt er niet aan. Het hoort bij ons Tetouaniën, het hoort bij Marokko. Mijn oude wijze broer zei: "Een auto zonder claxon is net zo bruikbaar als een auto zonder wielen!" En ik begin het virus over te nemen, want zo langzamerhand claxonneer ik meer dan ik richting aangeef.

Mijn werkgever vertelde ooit over een onderzoek dat ging over het gedrag van automobilisten in grote steden. Dat hoe groter en drukker de stad is hoe ongeduldiger automobilisten zijn. Zo schijnt er onderzocht te zijn hoelang het duurt voordat automobilisten beginnen te toeteren als ze voor het stoplicht staan en het licht op groen springt, terwijl de eerste auto in de rij het niet doorheeft of niet snel genoeg wegrijdt...

In Helsinki duurde het gemiddeld 7 seconden voordat automobilisten hun geduld verloren en begonnen te toeteren, in Parijs waren ze het na 2 seconden al zat en in New York 0,7 seconde!

Ik weet zeker dat ze Tétouan niet hebben meegenomen in het onderzoek, want dan zou Tétouan met vlag en wimpel hebben gewonnen. Hier toeteren de automobilisten namelijk zo’n 3 a 4 seconden vóór dat het licht op groen springt. Om zeker te zijn.