Tranentrekkers

Elke avond, voor het slapen gaan, lees ik mijn dochtertje een verhaaltje voor. En als het aan mij ligt dan lees ik haar het liefst voor uit Jip en Janneke. Het zijn korte, onschuldige verhaaltjes die ik bovendien zelf ook leuk vind. Maar mijn dochtertje denkt daar anders over, ze vindt Jip en Janneke wel leuk, maar geeft de voorkeur aan sprookjes, en het liefst sprookjes over prinsessen.

Toen ik pas begon met voorlezen moest ik verhaaltjes nog censureren. Ik vond haar te jong om te vertellen dat de vader van Sneeuwwitje dood was en dat haar stiefmoeder een jager opdracht gaf haar te doden en haar hart als bewijs mee terug te nemen. Dus vertelde ik dat haar vader op vakantie was en het gedeelte met het hart sloeg ik over. Ik vond het gewoon te cru om dit aan een kind van twee te vertellen. Naar mate ze ouder werd vertelde ik beetje bij beetje het ware verhaal.

Hoe kan het dat een verhaal bestemd voor kinderen zo hard kan zijn? Er gebeuren soms echt gruwelijke dingen in die sprookjes. Een wolf die opengesneden wordt nadat hij een oud vrouwtje levend heeft opgegeten, vervolgens wordt zijn buik gevuld met stenen en in een put gedumpt… En dat moet ik allemaal maar vertellen alsof het de normaalste zaak is van de wereld.

Maar er is ook een overtreffende trap, namelijk kinderfilms. Ik bedoel, welke ouder heeft Bambi met zijn kind gezien en het droog gehouden. Bestaat niet! Zeker niet als ouder van een jong kind, en ik heb een jonge dochter en dan kijken we de film samen en ik weet dat die scene gaat komen en in plaats van de sterke vader te spelen zit ik daar met tranen in mijn ogen.

En als je zoiets toegeeft, dan is het officieel en is er geen ontkomen meer aan, je bent gewoon een mietje. Want elke ‘echte’ man zal je uitlachen en je vertellen dat je niets meer bent dan een zielig excuus voor een man. Maar ach, het zij zo. Ik ga niet eens meer de moeite nemen, ik ben een slappeling. En dat merk ik niet alleen met films, maar met zoveel dingen tegenwoordig; ik voel me gewoon geen man meer, geen echte kerel. Anatomisch nog wel, hoor, dat daarover geen misverstand ontstaat, maar over de rest ben ik niet meer zo zeker.

Het is allemaal begonnen met de geboorte van mijn kind, en een kind krijgen doet iets met je als man. Want daarna ben je niet meer dan een slappe, kwetsbare, meedenkende en een in andermans-gevoelens-plaatsende versie van jezelf. Vrouwen zeggen altijd; mannen zijn net kinderen, en dat klopt ook, tot het moment dat mannen vader worden, dan veranderen ze in vrouwen.

Vooraf wel een vermoeden, een idee gehad, dat met de geboorte van mijn dochter verandering zou plaatsvinden, maar nooit zo desastreus, nooit gedacht dat het zo een impact zou hebben op mijn leven. Ik bedoel vergeet dat je minder tijd hebt voor jezelf, want dat spreekt voor zich en is echtwaar het minste van je problemen, maar meer je manier van denken.

En dan vooral dat ‘in andermans gevoelens plaatsen’ is me een blok aan het been. Overal waar ik ga, wat ik kijk of met wie ik praat, komt die vervelende eigenschap weer boven. Dan is mijn vrouw me aan het vertellen dat ze later van werk is gekomen omdat ze bij een bejaarde mevrouw verbleef die haar verjaardag vierde en die er al de hele week naar uitkeek, veel gebak en hapjes had ingekocht en dat uiteindelijk niemand is komen opdagen. En normaal gesproken doet het me geen reet, maar nu raakt het me.

Ik kan geen nieuws meer kijken, horen of lezen want ik ben bang iets tegen te komen over familiedrama’s of mishandelde kinderen. Vroeger kon ik onverschrokken beelden op tv zien van jagers die schattige zeehonden genadeloos de kop inslaan met een knuppel. Het deed me wel wat, maar ach, er gebeuren ergere dingen in de wereld, dacht ik. Maar nu, nu durf ik die beelden niet eens te kijken, bang dat ik de kwaadheid ontstijg, psychotisch word en op straat mensen aanval die bont dragen, dat ik ze op de grond gooi, met een knuppel de schedel insla en levend vil... een toetje van eigen deeg geef, zeg maar.

Maar goed, dat zijn emoties waar ik me niet voor schaam. Waar ik me wel voor schaam is dat ik tot tranen toe geroerd kan worden door een scene in een film. Voor de geboorte van mijn dochter had ik nog nooit gehuild tijdens een film. Ja, van het lachen, misschien, maar nooit van ontroering.

Nu huil ik al bij Bambi. Het is toch niet te geloven, Bambi! Ik had ‘m vroeger nooit gezien, maar tegenwoordig kijk ik al die kinderfilms met mijn dochter. Alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik niet weet hoe ik vroeger op deze film had gereageerd, want je moet godverdomme van steen zijn wil je niet huilen tijdens Bambi.

Er zit echt een van de meest hartverscheurende scènes uit de filmgeschiedenis in en het is voor mij onbegrijpelijk dat zoiets kan in een kinderfilm. Zoiets tragisch, het is werkelijk waar niet te geloven, ze zouden deze film moeten verbieden voor kinderen. Pas op je 18e mag je ‘m kijken en dan vind ik dat je daar een vergunning voor moet aanvragen. Want dit levert trauma’s op.

Echt, kinderen die Bambi gezien hebben en niet gehuild hebben of verdrietig zijn geworden zijn gevoelloos. Houd ze goed in de gaten, want het zijn de seriemoordenaars van morgen.

Mijn vrouw vindt me geen mietje, ze vindt me juist nu een echte man. Ik ben gegroeid als mens. Althans, dat zegt ze. Maar haar daden suggereren wat anders; Laats moest ik de keuken opruimen, bijvoorbeeld. Zo maar, ineens zegt ze: “ruim jij de keuken op want ik ben moe!” en het bizarre was dat ik het ook heb gedaan omdat ik inderdaad vond dat ze er moe uitzag

Echt bizar.

Ik moet op de een of andere manier weer zien terug te keren naar mijn werkelijke ik. Ik moet weer hard worden, onverschrokken, gevoelloos zijn. Dat als ze me vraagt de keuken op te ruimen, te doen wat ik vroeger deed, namelijk in heel duidelijke bewoordingen, eventueel gecombineerd met een corrigerende tik, laten blijken dat je een man zoiets niet hoort te vragen.

En dat was zo heerlijk vroeger, zo mooi. Die macht, echt prachtig!
Oh man, wat verlang ik terug naar die tijd, ik word er melancholisch van... ik stop maar, ik ga er bijna van huilen

--
Hierbij mijn top 5 Tearjerkers:

Nr.5) The Notebook (2004)
"Read this to me, and I'll come back to you."

Nr.4) Titanic (1997)
Deze heb ik in de bios gezien (voor de geboorte van mijn dochter) Ik heb niet gehuild, maar vond ‘m behoorlijk heftig. Ik zat ergens voorin de zaal en toen de film afgelopen was, draaide ik me om en echt, alle meisjes huilden. Bij sommige liep de mascara over de wangen, sommige hielden elkaar vast, sommige werden getroost door een moeder of vader of vriendje en ik voelde me een vreemde eend in de bijt.

Nr.3) Kramer vs. Kramer (1979)
Deze film heb ik gezamenlijk gezien met mijn klasgenoten van groep 7 en zal voor altijd in mijn herinnering blijven als de film die de allerstoerste jongen van school aan het huilen bracht.

Nr.2) Sophie’s Choice (1982)
Die flashbackscene waarin de Poolse Sophie in een concentratiekamp zit en door een nazieofficier wordt gedwongen om een verschrikkelijke, onmogelijke keuze te maken. Haar keuze zorgt voor veruit de meest hartverscheurende scène uit de filmgeschiedenis.

Nr.1) Bambi (1942
Bambi, vlucht! De mens is in het woud! Uiteraard is dit de nummer 1. De film die wereldwijd voor trauma’s heeft gezorgd bij jong en oud. De film die na al die jaren niks aan kracht heeft ingeboet. De film die Paul McCartney heeft doen beseffen dat jagen niet stoer is en sindsdien vegetarisch door het leven gaat. De film die een volwassen man breekt, bij de strot grijpt en nooit meer loslaat... de film over het schattige hertje Bambi