Of ja, New York.. Eigenlijk New Jersey. Jersey City om precies te zijn. New York ligt aan de andere kant van het water.. Een halte met de metro en je bent in Manhattan. Een halte verwijderd van the city that never sleeps.
Makkelijk ging het allemaal niet uiteraard. Ten eerste, je moet erheen vliegen, en ik hou niet van vliegen. Dat is ook meteen een van de redenen geweest dat ik niet eerder ben gegaan. 8 uur lang vliegen. 8 uur. Voor ervaren vliegers is dat misschien niet zo heel veel, maar voor mij, iemand die nog nooit langer dan 3 uur heeft gevlogen, is dat best wel heel erg veel. 8 fucking uren in een vliegtuig zitten. Dat is niet leuk. Ik kan me überhaupt niks bedenken wat leuk is 8 uur lang. Ik heb een keer de Back to the Future marathon gekeken in de bios. Dat was maar 6 uur! Na 3 uur was ik al moe, en na 4 uur had ik het helemaal gehad en ik HOUD van die films! Dus hoe ga ik 8 uur vliegen? Dat is een heel werkdag! Alleen voor mij is dat een werkdag alsof ik in een slangenkuil werk. (FYI, het enige wat ik enger vind dan vliegen, zijn slangen)
Op het vliegveld aangekomen, gaat alles in principe goed. We zijn precies op tijd, geen vertraging, geen gezeik met inchecken. Bij de gate worden we wel eruit gepikt voor een 'random' controle. Maar dat was ingecalculeerd. Aan het uiterlijk van de mensen die eruit gepikt werden zag ik dat het niet zo heel random was allemaal, maar ja, wat kan je doen? Je staat toch machteloos. Na deze controle mochten we het vliegtuig in. Ik nam plaats.
Toen we eenmaal in de lucht waren, zette ik mijn schermpje aan. Wat een luxe, keuze uit zoveel films en series. Voor het eerst maak ik mee dat ik een film kan kijken in het vliegtuig. In de vliegtuigen waar ik voorheen heb gezeten, vluchten naar Marokko en Spanje, was er geen scherm. Ik was al blij dat het vliegtuig vleugels had eerlijk gezegd. Maar dit, dit is een heel nieuwe ervaring. This could be fun! Nou, na een halfuur scrollen en swipen en zoeken en verbaasd zijn over hoeveel recente films en series erop staan, wat denk je dat ik kies om te kijken? Juist. Ali B op volle toeren.
Na wat films half gekeken te hebben, deed ik mijn scherm uit en ging ik muziek luisteren. Na een lange vlucht, die verbazingwekkend een uur korter duurde dan gepland, landden we op JFK Airport te New York. Ik ben officieel in Amerika! Hoe vermoeiend de vlucht ook was, ik zat vol energie.
Er stond een enorme rij bij de paspoortcontrole. Maar echt enorm! We hebben bijna een uur gewacht. Het enige voordeel was dat er af en toe een gratis WiFi signaal was. Toen we eindelijk aan de beurt waren, kwamen we bij de meest ongeïnteresseerde douanier ooit. En dit zeg ik als iemand die ervaring heeft met Marokkaanse douaniers! De man zat gewoon te slapen met z'n ogen open. Met moeite kwamen er een paar vragen uit, wij netjes antwoorden, hij stempelen, en in plaats van de paspoorten terug te geven vroeg hij ons mee te lopen.... The fuck, dacht ik. Weer een random controle?
Hij bracht ons naar een kantoortje. Het was een wandeling van zo'n 20 seconden. Precies genoeg tijd om te denken aan dingen als kruisverhoor, waterboarding, Guantánamo bay.. Hij zette onze paspoorten in een mapje, gaf het aan een van de agenten en vroeg ons plaats te nemen tot we geroepen worden. Ik keek om me heen. Wederom heel random, dacht ik. Na een klein halfuurtje werden we geroepen, we moesten alle drie mee om wat vragen te beantwoorden. Of we vaker in Amerika zijn geweest, welke niet westerse landen we de afgelopen 5 jaar hebben bezocht, of we meerdere paspoorten hebben, welk adres we verblijven, en meer van dat soort vragen.. In alle eerlijkheid, dit ging heel makkelijk en relaxed. De agent tegenover ons was bijzonder vriendelijk, stelde ons op ons gemak, lachte met ons. Hij deed gewoon z'n werk, zonder een eikel te zijn. We hebben zelfs even gepraat over voetbal, over het WK, dat hij het jammer vond dat Nederland niet won, dat Robben een duik heeft genomen tegen Mexico, hij wist het allemaal.. Een absoluut vriendelijke man, ik kan er niks anders van maken. Na een kwartier van praten wenste hij ons een prettig verblijf in Amerika. We konden gaan.
Het Amerika gevoel is er nog niet echt. En zeker als we de weg op gaan. We zitten in een taxi met een Afrikaanse chauffeur, die slechter engels spreekt dan Louis van Gaal. De wegen zijn bizar slecht. En dit zeg ik als iemand die ervaring heeft met rijden over Belgische wegen. Echt bizar slecht. Het lijkt dan ook een en al ghetto waar we doorheen rijden. De Amerikaanse auto's zijn groot en sterk, dat moet ook wel want anders zouden ze op deze wegen, waar kraters in zitten groter dan de Grand Canyon, uit elkaar vallen in duizend stukjes. We hadden de pech dat we precies tijdens het spitsuur in de taxi zaten. Maar deze chauffeur mag dan wel niet zo goed zijn in Engels, met rijden was hij uitstekend. Hij wist overal de auto tussen te wurmen zodat we nergens langer dan nodig hoefden te wachten. We gaven hem dan ook een goeie tip. Hij zet ons af bij de WTC. We moeten daar de metro pakken naar Jersey City, maar ondanks de regen, die precies begon toen we de taxi uitstapten, kunnen we het niet laten om even een hoekje om te gaan. Even kijken. En BAM, voor ons staat meteen het hoogste gebouw van heel Amerika: De One Trade Center. Alleen door omhoog te kijken werd ik al duizelig. Het Amerika gevoel kickte eindelijk in..
Altijd kwam het net even niet uit, altijd maar uitstellen.. it's been a long time coming.. But i made it. The concrete jungle where dreams are made of, where there's nothing you can't do, where the streets make you feel brand new, and big lights inspire you. I'm in New York! Let's hear it for New York.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten