Ik word er kotsmisselijk van. Elke keer als ik die foto zie draait mijn maag om. Dat kindje, dat arme kindje dat zo vredig op z’n buikje ligt, alsof ie in bed ligt te slapen en dat het dekentje wat verschoven is. Je wil naar hem toe gaan en hem weer bedekken en een aai over z’n bolletje geven en zachtjes fluisteren slaap lekker liefje.. slaap lekker.
Wij zijn degene die slapen. We weten het allemaal, we zien het allemaal en we willen het eigenlijk niet weten. We houden onze ogen dicht. Onze leiders zijn slappelingen, wij zijn slappelingen en het is onze schuld dat zij het voor het zeggen hebben want wij hebben ze gekozen. Maar wat mij meer tergt dan die foto, wat mij meer woede en agressie bezorgt is de harteloosheid van de mensen hier om ons heen. Hier in het rijke Europa, waar de mensen het in vergelijking met de rest van de wereld goed hebben en goed kunnen leven en vrij zijn om hun mening te uiten, hun geloof te belijden en voor hun seksuele geaardheid uit te komen. En natuurlijk, ik wil niet generaliseren, want genoeg mensen die het hart op de goede plek hebben en zich inzetten voor de minderbedeelden. Daar niets dan lof voor. Maar er is ook een groot, zeer hard schreeuwend deel, dat daar niks van moet hebben. Sterker nog, je wordt vies aangekeken als je het opneemt voor vluchtelingen en zegt dat het onze taak is als beschaving om altijd het humane in acht te houden, no matter what. En zo was het niet, ik kan me tijden herinneren waarin mensen een stuk toleranter waren, een stuk vrijgeviger en een stuk liefdevoller waren als het ging over slachtoffers van oorlog en ander ellende op de wereld. Maar de laatste jaren, ik weet niet wat er gebeurd is, maar er is een hardvochtigheid in de harten van de mensen gekropen en het verspreidt zich luidruchtig over het land. Het is heel normaal geworden om te zeggen dat vluchtelingen maar gelukzoekers zijn. Dat het hier vol is. Dat het een plaag is. Dat we niet voor iedereen kunnen zorgen. Dat als ze niet willen verdrinken ze niet op een bootje moeten stappen. En meer van dat soort koude, egoïstische gebral. Bah.
Behalve het feit dat ik een vluchteling sowieso nooit zou betitelen als gelukzoeker, erger ik me eraan dat het woord gelukzoeker in de volksmond bijna synoniem is geworden voor crimineel. Wat nou gelukzoeker? Wat weet jij er nou van? En dan nog, wat is er mis mee? Wat is er mis met mensen die geluk zoeken? Ben jij niet opzoek naar geluk? Misschien op een ander niveau, of een andere manier, maar uiteindelijk zijn we allemaal opzoek naar geluk. En als mensen ergens leven waar het hebben van een menswaardig bestaan kansloos is, wat is er mis met dat ze het geluk elders zoeken? Hebben wij als mensheid dat ook niet gedaan? Als jij dat zelf nooit gedaan hebt, dan heeft je vader het gedaan, of je opa of een ander voorouder. Heel Europa en al haar rijkdommen is grotendeels gebouwd door gelukzoekers die het elders probeerden. En dan ging het vroeger wel wat harder, dan werd er geluk gezocht en gevonden en gehouden door de oorspronkelijke bewoners van dat deel van de wereld uit te buiten of uit te roeien. En dan ga jij nu een beetje denigrerend lopen doen over iemand die het geluk zoekt op een vredige manier? Fuck you en je bekrompen egoïstische denkwijze.
Alsof die mensen het fijn vinden om alles achter te laten en op de vlucht te slaan, alsof die mensen enig toekomstperspectief hebben als ze blijven, alsof ze het prettig vinden om een risicovolle reis tegemoet te gaan zonder duidelijke bestemming, zonder enig idee hoe lang het gaat duren, wat voor gevaren ze tegenkomen en of ze überhaupt ergens aankomen waar ze weer mens mogen zijn. Het is triest. Het is stuitende egoïsme. En hier onverschillig over doen is net zo kwalijk. Ik kan me herinneren een aantal jaar geleden toen er een mus werd doodgeschoten in een studio waar opnames waren voor een domino show. Nou het land was te klein. Kamervragen werden er gesteld. De schutter werd met de dood bedreigd. Voor een fucking mus. En nu spoelen de lichamen aan op het strand van ons met goud bekleedde fort en het kan ons geen flikker schelen. Dat is het gevoel dat bij me heerst, er wordt niet genoeg gedaan. Zolang er mensen verdrinken omdat ze moeten vluchten, wordt er niet genoeg gedaan, zolang er mensen stikken in vrachtwagens, wordt er niet genoeg gedaan, zo lang er mensen verhongeren achter de hoge hekken van een werelddeel dat genoeg heeft maar liever de andere kant op kijkt, of erger, landen betaalt om ze weg te houden, wordt er niet genoeg gedaan en verliezen wij als beschaving. Noem ons geen fucking beschaving alsjeblieft.
Slaap zacht lief klein kindje. Je weet niet eens waar je naar toe ging, wat je daar ging doen, en waarom je daar heen ging. Je bent ergens anders terecht gekomen. Een betere plek. Wij zijn je niet waard, lief klein kindje, we zijn je niet waard.
Wij zijn degene die slapen. We weten het allemaal, we zien het allemaal en we willen het eigenlijk niet weten. We houden onze ogen dicht. Onze leiders zijn slappelingen, wij zijn slappelingen en het is onze schuld dat zij het voor het zeggen hebben want wij hebben ze gekozen. Maar wat mij meer tergt dan die foto, wat mij meer woede en agressie bezorgt is de harteloosheid van de mensen hier om ons heen. Hier in het rijke Europa, waar de mensen het in vergelijking met de rest van de wereld goed hebben en goed kunnen leven en vrij zijn om hun mening te uiten, hun geloof te belijden en voor hun seksuele geaardheid uit te komen. En natuurlijk, ik wil niet generaliseren, want genoeg mensen die het hart op de goede plek hebben en zich inzetten voor de minderbedeelden. Daar niets dan lof voor. Maar er is ook een groot, zeer hard schreeuwend deel, dat daar niks van moet hebben. Sterker nog, je wordt vies aangekeken als je het opneemt voor vluchtelingen en zegt dat het onze taak is als beschaving om altijd het humane in acht te houden, no matter what. En zo was het niet, ik kan me tijden herinneren waarin mensen een stuk toleranter waren, een stuk vrijgeviger en een stuk liefdevoller waren als het ging over slachtoffers van oorlog en ander ellende op de wereld. Maar de laatste jaren, ik weet niet wat er gebeurd is, maar er is een hardvochtigheid in de harten van de mensen gekropen en het verspreidt zich luidruchtig over het land. Het is heel normaal geworden om te zeggen dat vluchtelingen maar gelukzoekers zijn. Dat het hier vol is. Dat het een plaag is. Dat we niet voor iedereen kunnen zorgen. Dat als ze niet willen verdrinken ze niet op een bootje moeten stappen. En meer van dat soort koude, egoïstische gebral. Bah.
Behalve het feit dat ik een vluchteling sowieso nooit zou betitelen als gelukzoeker, erger ik me eraan dat het woord gelukzoeker in de volksmond bijna synoniem is geworden voor crimineel. Wat nou gelukzoeker? Wat weet jij er nou van? En dan nog, wat is er mis mee? Wat is er mis met mensen die geluk zoeken? Ben jij niet opzoek naar geluk? Misschien op een ander niveau, of een andere manier, maar uiteindelijk zijn we allemaal opzoek naar geluk. En als mensen ergens leven waar het hebben van een menswaardig bestaan kansloos is, wat is er mis met dat ze het geluk elders zoeken? Hebben wij als mensheid dat ook niet gedaan? Als jij dat zelf nooit gedaan hebt, dan heeft je vader het gedaan, of je opa of een ander voorouder. Heel Europa en al haar rijkdommen is grotendeels gebouwd door gelukzoekers die het elders probeerden. En dan ging het vroeger wel wat harder, dan werd er geluk gezocht en gevonden en gehouden door de oorspronkelijke bewoners van dat deel van de wereld uit te buiten of uit te roeien. En dan ga jij nu een beetje denigrerend lopen doen over iemand die het geluk zoekt op een vredige manier? Fuck you en je bekrompen egoïstische denkwijze.
Alsof die mensen het fijn vinden om alles achter te laten en op de vlucht te slaan, alsof die mensen enig toekomstperspectief hebben als ze blijven, alsof ze het prettig vinden om een risicovolle reis tegemoet te gaan zonder duidelijke bestemming, zonder enig idee hoe lang het gaat duren, wat voor gevaren ze tegenkomen en of ze überhaupt ergens aankomen waar ze weer mens mogen zijn. Het is triest. Het is stuitende egoïsme. En hier onverschillig over doen is net zo kwalijk. Ik kan me herinneren een aantal jaar geleden toen er een mus werd doodgeschoten in een studio waar opnames waren voor een domino show. Nou het land was te klein. Kamervragen werden er gesteld. De schutter werd met de dood bedreigd. Voor een fucking mus. En nu spoelen de lichamen aan op het strand van ons met goud bekleedde fort en het kan ons geen flikker schelen. Dat is het gevoel dat bij me heerst, er wordt niet genoeg gedaan. Zolang er mensen verdrinken omdat ze moeten vluchten, wordt er niet genoeg gedaan, zolang er mensen stikken in vrachtwagens, wordt er niet genoeg gedaan, zo lang er mensen verhongeren achter de hoge hekken van een werelddeel dat genoeg heeft maar liever de andere kant op kijkt, of erger, landen betaalt om ze weg te houden, wordt er niet genoeg gedaan en verliezen wij als beschaving. Noem ons geen fucking beschaving alsjeblieft.
Slaap zacht lief klein kindje. Je weet niet eens waar je naar toe ging, wat je daar ging doen, en waarom je daar heen ging. Je bent ergens anders terecht gekomen. Een betere plek. Wij zijn je niet waard, lief klein kindje, we zijn je niet waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten