Captain Billendoekjes, the Last Avenger

“When you feel like hope is gone, look inside you and be strong and you'll finally see the truth, that a hero lies in you” Mariah Carey

Kennen jullie het verhaal van de moeder die zag dat haar kindje onder een auto vast kwam te zitten en een bovennatuurlijke kracht in haar los kwam waardoor ze de auto omhoog kon tillen en haar kind redden? Nou, ik heb dat dus ook ervaren. Precies die kracht. Ik voelde het. De kracht waarmee je het onmogelijke mogelijk maakt. En bij mij kwam dat tot uiting toen ik een keer mijn kleinste dochter Lina moest verschonen na een verschrikkelijke en allesvernietigende poepluier.

Ja! Een poepluier, en dan denken jullie zeker ‘THAT'S IT??’. Geloof me, de combinatie Lina, een poepluier en ziek, is een combinatie waarbij je normaal alleen slaagt als er 4 handen en een dwangbuis aan te pas komt. Geen grap, Lina tegen haar wil verschonen valt in dezelfde categorie als tandenpoetsen bij een hongerige leeuw.

Maar goed. Ik ben vader van twee kids, ik heb mijn portie poepluiers wel gehad. Ik ben geen slappeling die wegvlucht zodra die een stinkluier ruikt. (al zou ik graag willen, maar heb geen keus aangezien mijn vrouw in de avond werkt en ik alleen met de kids ben) Ik bundel al mijn moed en kracht en doe wat ik moet doen, zonder moeite. Ik moet zeggen dat het ook wel komt door het feit dat ik als vader zo verwend ben door mijn eerste. Zij was super makkelijk. Dat weet ik nu. Toen vond ik dat misschien niet, maar ik weet nu dat ze heel makkelijk was, want ik heb nu een tweede en dat is er eentje uit een andere categorie.

En zo gebeurde het dat ik dat ultieme vrouwenmoment beleefde, dat ultieme moment waarin moederinstinct bovenkomt en geen kracht in de wereld je kan tegenhouden. Het ging als volgt... Ik was al een paar weken de dans ontsprongen, elke keer als ik haar ging verschonen was het niet meer dan plas. Heerlijk is dat. Alhoewel, ik heb het over Lina verschonen. Mijn kleine leeuwinnetje. Die is lief en schattig en meegaand, maar als ze iets niet wil, dan wil ze niet. Punt. Onmogelijk om haar over te halen, je moet haar echt dwingen, en dan nog geeft ze niet toe. Ze blijft huilen en vechten tot je haar verschoond of gewassen of omgekleed hebt, tot de allerlaatste seconde. Als ze dan ook nog ziek of niet lekker in haar vel zit, dan weet je dat het heel moeilijk gaat worden.

Ze zat op mijn schoot en ze genoot ervan om mij in mijn gezicht te slaan. In zo’n bui was ze dus. En ik was te moe om haar gehuil aan te horen dus liet ik haar maar haar gang gaan. Zij dus slaan, ik zeg auw en zij lachen. Dat was ons spelletje van de avond. Vond ze geweldig. Tot ze ineens stil werd en rustig met mij tv ging kijken, en toen rook ik het. “Oefff”, zei ik. “Heb je bah gedaan Lina? Zal ik je verschonen”. En toen  begon de verdedigingstechniek al. Ze was net 1 jaar, maar wist precies waar ik het over had. Ze gleed van mijn schoot af en ging heel ver in de hoek staan. Als een ervaren Italiaanse voetbalploeg, met de kont in het doel en vertragen, vertragen, vertragen. “Kom hier” zei ik, “ik ga je verschonen”. Zij reageerde met een oerkreet, recht uit haar hart: “NAAAAAAAAAAAAAHH!” Dat is een soort van combinatie tussen NEE en AAAHH!

Ik wist toen dat het heel moeilijk ging worden. Maar ja, wat gedaan moet worden, moet gedaan worden. Ik pakte haar en legde haar op de grond. Dat was de veiligste manier. Op de bank, commode of op bed is onverstandig aangezien ze er vanaf springt als ze de kans krijgt. Ik leg haar met haar rug op de grond en zij gillen natuurlijk. Ze wil meteen weer opstaan. Ik hou haar tegen terwijl ik haar broekje uit doe. Dat gaat niet echt makkelijk want haar tegenhouden zodat ze niet opstaat met 1 hand en haar broekje uitdoen met de andere hand terwijl ze wild om zich heen schopt is niet makkelijk, maar het lukt me. Ik probeer haar te kalmeren, “papa is bijna klaar” zeg ik tegen haar. Ik hou haar beide handen vast op haar buik, met de andere hand maak ik haar luier los.. de geur die naar boven kwam was niet te harden. Overgaan op ademen door de mond.

Ze schopt nog steeds terwijl ik haar luier opendoe, en als ik zeg vol, dan bedoel ik vol. Echt vol met het ergste der ergste. Alsof er oorlog had gewoed. Ze zat echt helemaal onder, en door het heen en weer bewegen verplaatste alles zich langzaam maar zeker naar haar dijen en haar buik. Ik begon te hyperventileren. Hoe ga ik dit doen? Hoe moet ik haar handen vasthouden, haar benen tegenhouden en ook nog lotiondoekjes pakken om de boel schoon te maken? Dat kan niet. Daar heb ik niet genoeg handen voor. Dus liet ik haar handen los, en doe haar benen omhoog. Ik grijp naar een lotiondoekje en voor ik het wist zie ik haar hand IN de luier. PANIEK! WAT NU WAT NU??  

In blinde paniek laat ik alles los en grijp haar handje vast zodat ze niet alles besmeurt. Terwijl ik dat doe begint ze weer te schoppen en probeert op te staan, ik hou haar tegen waardoor ze dwars over haar luier komt te liggen. Niet alleen haar billen, maar nu ook haar rug en haar rompertje onder de poep. Ik wilde huilen. Ik wilde mijn moeder bellen. Ik wilde het huis uit rennen en niet meer omkijken.

Om ervoor te zorgen dat ze niet helemaal onder de poep komt laat ik haar poephandje los en leg haar weer recht, en toen gebeurde het…  ze sloeg me in mijn gezicht, met haar poephandje zo vlak onder mijn neus en over mijn mond. Ik rook het meteen. Gelukkig was mijn mond dicht. Desalniettemin kon ik het gevoel van kokhalzen niet onderdrukken. Ik had niks gegeten, dus er kwam niks uit. Door mijn betraande ogen kon ik niet goed meer zien waar ik mee bezig was, als de paniek nog niet groot genoeg was, dat was dat het nu wel. Ik zat daar op mijn knieën, over haar heen gebogen en met alles wat ik had hield ik haar armen en benen vast terwijl zij zich bleef verzetten en schreeuwen

Langzaam, langzaam raakte ik in een trance, ik hoorde haar gehuil steeds zachter en zachter tot ik het helemaal niet meer hoorde. In een fractie van een seconde kwamen alle beslissingen boven die ik had genomen in mijn leven die me tot dit punt hadden geleid. Ik begon me af te vragen waarom ik in vredesnaam aan kinderen ben begonnen. Ik wist het niet meer. En toen gebeurde het. Het ultieme vrouwenmoment, een oerinstinct nam het van me over. Ik herinnerde de woorden die de vader van Batman zei nadat zijn zoon in een diepe put was gevallen: “Why do we fall? So we can learn to pick ourselves back up”.

En dat was wat ik nodig had, dat was precies wat ik nodig had. Ik zag mezelf in een spiegel, met een door oorlog verminkt gezicht en snauwde naar mezelf ‘Stand up, soldier! On your feet! You chose this life, you fucking deal with it! Stand the fuck up!!' Ik pak haar handen en voeten en hou ze vast met één hand, met mijn andere hand veeg ik haar schoon van onderen, lotiondoekje, na lotiondoekje. Ze huilde nog steeds, ik zag het, maar ik hoorde het niet. Onverstoord ging ik verder, lotiondoekje na lotiondoekje na lotiondoekje, en precies bij het allerlaatste doekje was ze helemaal schoon. Perfect. En toen werd ze eindelijk stil. Een vlaag van opluchting ging er door me heen. Waar ik eerder wilde huilen van verdriet, nu van overwinning. Maar ik zie haar gezicht en herken haar blik.. “nee Nee NEEEEEE!!” zeg ik, en probeer zo snel mogelijk haar nieuwe luier om te doen, maar te laat, want voor ik het wist had ze een nieuwe lading gedropt, half in de luier, half op mijn hand.

Alles wat ik tot dan toe geleerd of gezien had viel weg, alle regels die ik kende golden niet meer. Het huis was oorlogsgebied. Munitie was op, want geen lotiondoekjes meer. Een poepvlek meer of minder maakte niks meer uit, alles wat besmeurd werd was collateral damage. Zoals de boef in Home Alone gilde toen hij een spin op zijn gezicht kreeg, zo gilde ik ook. Ik tilde haar op, haar luier viel op de grond, ik rende met haar in mijn handen de trap op en sprong de douche in. Ik draaide de kraan in de wasbak open en legde haar daarin. Ik waste haar schoon, ik waste mijn handen, mijn gezicht schoon, ik deed haar natte kleren uit en waste haar helemaal met heerlijk ruikende babyzeep. Ze vond het geweldig, ze speelde met het water, maakte me nat, maar dat deerde me niet. Ik droogde haar af, wikkelde haar in een baddoek en bracht haar naar de slaapkamer. Verslagen lagen we allebei in bed. Ik nam haar op mijn schoot, kuste haar op haar wang en omhelsde haar. Hoe ver je me hebt weten te brengen, meisje van me. Ik kuste haar nog een keer, zij keek me aan.. en ze sloeg me in mijn gezicht. En daarna lachen.

Mijn leeuwinnetje.