Dochtertje... boos

“Nee papa, ik ben niet moe!” zegt mijn dochtertje chagrijnig als ik het voor de derde keer vraag. Ik had haar beloofd dat ze dit weekend wat later op mocht blijven, maar tevens afgesproken dat als ze moe zou zijn ze gewoon op tijd naar bed moest.

Ze keek ernaar uit om laat op te blijven, ze wilde wel tot tien uur opblijven, zei ze. Dan kan zij ook een keer opscheppen tegen haar nichtjes en vriendinnetjes die wel vaker op mogen blijven. Maar ja, het is half negen en ik zie dat ze er doorheen zit. Tien uur gaat ze nooit halen. Ze valt bijna in slaap op de bank, maar koppig als ze is weigert ze toe te geven dat ze moe is.

Als ik haar voor de derde keer met haar kopje naar voren zie vallen besluit ik dat het genoeg is. Ik vind het vervelend om spelbreker te zijn, maar moet nu toch even de rol van strenge vader spelen die ze niet van me gewend is. “Oké, afgelopen. Naar bed, kom op, opstaan. Plasje doen en naar bed.”

Ze zegt niks. Ze moet op haar lippen bijten, maar ze gehoorzaamt. Verslagen staat ze op. Ze moet er bijna van huilen. Ze heeft het niet gehaald en baalt daar zichtbaar van. En in mij ziet ze de boeman die haar dit allemaal misgunt.

Als ze een plasje heeft gedaan lopen we samen de trap op. Ik poets haar tanden en doe haar pyjama aan en in de tussentijd zegt ze geen woord tegen me. Woedend is ze. Ik probeer haar nog een keer uit te leggen dat ze erg moe is en dat we afgesproken hadden dat ze naar bed zou gaan als ze moe was. Ik vraag haar of ze nog weet wat we afgesproken hadden. Met een knikje bevestigt ze onze afspraak, voor de rest geen woord.

Maar dan komt het… Ik maak blijkbaar de verkeerde opmerking en alle woede komt eruit. Het enige wat ik zei was: “Nou ga maar lekker in je nest liggen”... Als door een adder gebeten reageert ze: “Papa!! Het is niet nest, het is BED! Ik heb geen nest! Hoe vaak moet ik het zeggen, papa, HOE VAAK?”

“Oh sorry, hoor,” zeg ik, terwijl ik mijn lach moet inhouden “ik wist niet dat je boos werd.”

Dan begint ze op haar vingertjes te tellen: “Ik heb het gisteren gezegd, ik heb het eergisteren gezegd, ik heb het duizend miljoen keer gezegd, papa, hoe vaak moet ik het zeggen? Ik heb een BED! Ik ben toch niet een Vogel of zo?! Ik ben toch niet een EI?!”... En de preek ging nog even door, compleet met handgebaren en een diepe frons... En zo luchtte ze haar hart.

Ze ging in bed liggen en ik gaf haar een kus. "Welterusten, lieverd"

Ze reageert niet, ze is in slaap gevallen. "Zie je wel dat je moe bent" fluister ik zachtjes en geef haar nog een kus op de wang. Langzaam sta ik op, ik doe het licht uit en wil de deur dicht doen als ik haar toch nog even hoor mompelen: "Ik ben niet moe".

Zo koppig is haar moeder niet eens.