Heerlijk Hollands weer!

Het is winter, wat heel normaal is voor deze tijd van het jaar, dus een beetje sneeuw, een beetje kou is niet zo gek. Maar mensen klagen en zeiken en doen net alsof dit een straf is van God. Ik zie vreemde dingen om mij heen gebeuren. Ik zag mijn doorgaans sletterige buurvrouw zowaar in een lange broek en jas voorbij lopen. Dan heeft ze het echt koud, kan ik je zeggen. En niet alleen zij, iedereen loopt buiten rond met zijn halve garderobe aan. Ik zie nu zelfs hetero mannen in Uggs lopen, het moet niet gekker worden.

Kijk, ik vind het niet koud, ik heb ook geen moeite met dit weer. Ik woon hier al bijna heel mijn leven, dus ik ben wel wat gewend wat kou betreft. Maar de migranten van tegenwoordig, die steeds meer uit de warmste landen van Afrika komen, zijn dat natuurlijk niet gewend. Ik zag een Afrikaan op sandalen verdwaasd en halfdood door de sneeuw sjokken. Een andere maakte zijn autoruit ijsvrij met een aansteker. Echt, een Afrikaan in de sneeuw, een triester aanblik bestaat er bijna niet.

En het is niet eens zo koud. Ik heb pas echte horrorwinters meegemaakt. Wij woonden vroeger in een sociale huurwoning, vijf kinderen, vijf kamers, één kachel. En een kachel die altijd wel aanstond, maar ga maar eens vijf kamers verdeeld over twee verdiepingen verwarmen, dat gaat gewoon niet. Bovendien hadden we geen dubbelglas en tochtte het door de vele gaten en kieren. Favoriete zitplaats was dan ook óp de kachel. Het was soms zo koud bij ons in huis, dat we niet eens de moeite namen om dingen in de koelkast te zetten. Het maakte toch geen reet uit. De koelkast stond dan ook uit in de winter. Ik zweer het je die gast van Jägermeister zou het bij ons thuis niet hebben overleefd. Het was zo koud dat de dierenbescherming weleens belde om te vragen of ze wat pinguïns bij ons konden onderbrengen.

Maar ja, het maakte wel bikkels van ons. Mij hoor je nu niet klagen over de winter, sterker nog, ik word er gelukkig van. Kou en sneeuw, heerlijk! Er is voor mij niks mooiers in de winter dan wanneer het in de avond sneeuwt en alles bedekt wordt door een dikke laag verse sneeuw. En dan je schoenen aan, jas aan en naar buiten. Lopen door de zachte sneeuw, langs de vlokken die nog naar beneden dwarrelen, het geluid onder je voeten en de zichtbaarheid van je adem. Mooier wordt het niet.

Wat was er vroeger als kind mooier dan ’s ochtends wakker worden, de gordijnen openen en al het sneeuw te zien liggen? Zo snel als je kon ging je naar buiten, maakt niet uit hoe laat het was. Je ontbeet niet eens. Jas aan, en naar buiten om je vrienden op te halen. Urenlang speelde we dan in de sneeuw. En het leukste was natuurlijk het sneeuwballengevecht. We begonnen altijd met een klein groepje, maar al snel kwamen er anderen bij; jongens, meisjes, volwassenen, iedereen die voorbij liep deed maar al te graag mee met de oorlog. Urenlang gooiden we, lachten we en werden we niet boos als we een sneeuwbal in het gezicht kregen. Het hoorde er gewoon bij.

Tegenwoordig is dat allemaal anders. Tijden veranderen, het is niet meer zo dat iedereen blij wordt van sneeuw, dat iedereen bij sneeuwval plots in een kind verandert. Dit jaar bijvoorbeeld liep ik naar buiten naar mijn auto, zie ik een paar jongens van een jaar of acht sneeuwballen gooien, en een voorbijganger werd geraakt. Nou, die liep naar ze toe en heeft ze nog net niet de nek omgedraaid. Ik zie die jongens, dus ik denk ik doe wél mee, en gooi een sneeuwbal naar ze. En jawel, voor ik het wist zat ik middenin een sneeuwbalgevecht. Al was ik de enige volwassene tussen de kinderen, het voelde heerlijk, en ik genoot er oprecht van. Althans, van die hele 3 minuten dat het duurde... Want na een paar ballen gingen ze al weg. De een moest zijn BlackBerry opladen, de ander had koude handen.

Net als ik vindt mijn moeder dit weer ook geweldig. Niet omdat zij sneeuw zo leuk vindt, maar omdat ze deze kou ideaal vindt voor Nederland. Hoe kouder hoe beter, aldus mijn vrome islamitische moeder, want dan loopt iedereen tenminste bedekt rond. Geen blote benen, geen rokjes, geen decolleté, maar gewoon iedereen in dikke jassen, lange broeken, sjaal, muts en handschoenen. Het enige bloot wat je ziet zijn de gezichten van mensen. De rest is afgedekt. En in dat kader is het wel erg toevallig dat er een koufront is ingetreden, in deze tot dusver zachte winter, net nadat er sprake is van een boerkaverbod. Want misschien is dit dan toch een straf, misschien is dit wel Gods manier om te zeggen; fuck jullie met je boerkaverbod, nu lopen jullie allemaal bedekt rond.